Οι πληθωριστάκηδες...

Είναι φανερό τόσο σε κάποιον σχετικό με τα οικονομικά όσο και σε κάποιον άσχετο, ότι το οικονομικό σύστημα το οποίο έχει επιλεγεί σχεδόν από όλα τα κράτη του κόσμου για τα τελευταία εκατό χρόνια και ειδικά από τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο και μετά, είναι αυτό του πληθωρισμού και για την ακρίβεια αυτό του ήπιου πληθωρισμού.

Το σλόγκαν λοιπόν το οποίο έχει υιοθετηθεί όλα αυτά τα τελευταία χρόνια όχι μόνο από τους απανταχού πολιτικούς και τους διοικούντες, αλλά και από τους περισσότερους οικονομολόγους ή μη, είναι πως ένας μικρός πληθωρισμός της τάξης του 2 με 3% δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Το πρόβλημα όμως με το σύστημα αυτό, είναι πως από την μια είναι σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κανείς υπό έλεγχο τον υποτιθέμενο πληθωρισμό (γιατί ο πραγματικός σχεδόν πάντα είναι πολύ μεγαλύτερος) πχ στο 2 με 3% για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ από την άλλη και να τα καταφέρει σε κάθε γενιά οι τιμές σχεδόν διπλασιάζονται και έτσι αν οι ονομαστικοί μισθοί δεν ακολουθήσουν τον ρυθμό αυτό της αύξησης, στην πράξη από την μια οι πολίτες όλο και φτωχαίνουν, ενώ από άλλη δημιουργούνται φούσκες από εδώ και από εκεί οι οποίες κάποια στιγμή σκάνε, απλά και μόνο επειδή οι τιμές δεν γίνεται να πάνε στο άπειρο.

Θα πρέπει εδώ να τονίσουμε ότι στην πραγματικότητα πληθωρισμός είναι η εξ' ορισμού αύξηση της παροχής του κυκλοφορούντος χρήματος και όχι η αύξηση των τιμών των προϊόντων και των υπηρεσιών.

Απλά η αύξηση των τιμών είναι το αποτέλεσμα της αύξησης αυτής του κυκλοφορούντος χρήματος, γι' αυτό και οι περισσότεροι από εμάς όταν αναφερόμαστε στον όρο πληθωρισμό ουσιαστικά εννοούμε την αύξηση αυτή των τιμών.

Στην πραγματικότητα το σύστημα αυτό υιοθετήθηκε κατά την γνώμη μου από τους παλαιούς και νέους πολιτικούς και διοικούντες, όχι γιατί είναι το καλύτερο για όλους και ειδικά για τους απλούς πολίτες, αλλά επειδή έτσι αυτοί έχουν την εξουσία του χρήματος, μπορώντας να παράγουν ψεύτικο πλούτο δια της εκτύπωσης fiat χαρτονομισμάτων για να κάνουν το “κέφι” τους, παλαιότερα χρηματοδοτώντας πολέμους και αργότερα χρηματοδοτώντας κρατικές σπατάλες, προσφέροντας στους ψηφοφόρους τους παροχές που δεν δικαιούνται και τα τελευταία χρόνια για να συντηρούν τις φούσκες που οι ίδιοι έχουν φτιάξει, μην τυχών και σκάσουν και έτσι καταρρεύσει όλο αυτό το σαθρό οικονομικό οικοδόμημα που έχουν δημιουργήσει.

Έτσι λοιπόν και μετά από σχεδόν εκατό “πληθωριστικά” χρόνια, σε όλους σχεδόν τους ανθρώπους φαίνεται πια λογικό και φυσιολογικό όχι μόνο να βλέπουν τις τιμές να ανεβαίνουν συνεχώς, αλλά και να πιστεύουν ταυτόχρονα πως αυτό σημαίνει ανάπτυξη μια που με αυτό τον τρόπο ακόμη και το ΑΕΠ αυτός ο "υπέρτατος" δείκτης της “νέας” οικονομίας έχει αυξητικές τάσεις.

Αντίθετα όταν οι τιμές πέφτουν, οι περισσότεροι νομίζουν ότι συμβαίνει κάτι πρωτοφανές και ανώμαλο, ότι βλέπουν τον ίδιο τον Εωσφόρο ή απλά ότι η οικονομία είναι τώρα άρρωστη και χρειάζεται οπωσδήποτε μια κρατική παρέμβαση για να σταματήσει αυτό το “κακό που μας βρήκε” και “άλλο να μην μας έβρει”.

Όμως κάποιος που έχει μελετήσει καλά την οικονομική ιστορία και που κατέχει την οικονομική αλήθεια, γνωρίζει κατά την γνώμη μου πολύ καλά πως για τα προηγούμενα σχεδόν εκατό χρόνια πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και για όλη την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο.

Με άλλα λόγια το οικονομικό σύστημα το οποίο είχε υιοθετηθεί για όλο αυτό το διάστημα από τα τότε προηγμένα οικονομικά κράτη ήταν αυτό του ήπιου αποπληθωρισμού, με τις τιμές να πέφτουν συνεχώς και σε βάθος χρόνου εξαιτίας της αύξησης της παραγωγής με την χρήση των μηχανών από την μια και από την ελεγχόμενη αύξηση της ποσότητας του κυκλοφορούντος χρήματος εξαιτίας του κανόνα του χρυσού από την άλλη.

Αυτό όμως δεν εμπόδισε ούτε την ραγδαία οικονομική ανάπτυξη ούτε την συνεχόμενη αύξηση του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων της εποχής εκείνης, του εναντίων μάλιστα η οικονομική πρόοδος που συντελέστηκε την περίοδο εκείνη έχει καταγραφεί ως μια από τις πιο μεγάλες και υγιείς που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα.

Και όλα αυτά φυσικά γιατί με τις τιμές των προϊόντων να μειώνονται συνεχώς και ελαφρά σε βάθος χρόνου, οι άνθρωποι μπορούσαν με τα ίδια χρήματα να αγοράζουν συνεχώς περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες, ενώ οι περισσότερες επιχειρήσεις όχι μόνο λειτουργούσαν κανονικά και δεν έκλεισαν όπως ίσως να πιστεύουν οι περισσότεροι οικονομολόγοι της εποχής μας, που ακούνε για αποπληθωρισμό και κάνουν όπως κάνει η Αλέκα όταν ακούει για καπιταλισμό, αλλά αντίθετα επεκτείνονταν και άκμαζαν συνεχώς.

Οι ημιμαθείς των οικονομικών...

Ο λόγος για τον οποίον κατά την γνώμη μου όχι μόνο οι πολιτικοί και οι διοικούντες αλλά και ακαδημαϊκοί και υποτίθεται διακεκριμένοι οικονομολόγοι υποστηρίζουν σήμερα ότι αυτό το πληθωριστικό σύστημα που έχουμε είναι το καλύτερο και ότι ο αποπληθωρισμός είναι ένα “ανάθεμα” επειδή μειώνει τις τιμές και έτσι φέρνει ύφεση, είναι όπως έχω ξαναπεί η επικρατούσα οικονομική ημιμάθεια που κυριαρχεί σήμερα σε όλο σχεδόν τον κόσμο.

Η κύρια αιτία λοιπόν που οι περισσότεροι σήμερα έχουν ταυτίσει τον αποπληθωρισμό με την ύφεση, είναι επειδή στις μέρες μας ο αποπληθωρισμός εμφανίζεται πια μόνο για να διορθώσει τις τιμές στις φούσκες που φτιάχνουν οι διοικούντες με τα μηδενικά επιτόκια, τα δανεικά, τα QE και γενικά την πληθωριστική τους πολιτική.

Τότε είναι που έρχονται οι διάφοροι πολιτικοί αλλά και οι απανταχού “καθηγηταράδες” οικονομολόγοι και δείχνουν ως αποκλειστικό υπεύθυνο για την ύφεση τον αποπληθωρισμό και την πτώση των τιμών, έχοντας με άλλα λόγια απλά μπερδέψει την ασθένεια με την θεραπεία.

Και αυτό γιατί όταν σκάσει “μύτη” ο αποπληθωρισμός και αρχίσει το “έργο” του, τότε την πληρώνουν όχι μόνο οι τιμές αλλά και όλα τα malinvestments του παρελθόντος, οι επιχειρήσεις δηλαδή που δεν έγιναν μόνο με δανεικά, αλλά και όλο αυτό το καιρό στηρίζονταν στην κατανάλωση με την πιστωτική επέκταση και τα δανεικά της φούσκας.

Το ακόμη χειρότερο όμως είναι, ότι οι σημερινοί protagonιστές των οικονομικών νομίζουν λανθασμένα πως ο πληθωρισμός συμβαδίζει μόνο με την ανάπτυξη και πως σε υφεσιακό περιβάλλον λέει δεν γίνεται να έχουμε πληθωρισμό, όσα QE και χαρτονομίσματα να ρίξουν στην πιάτσα οι κεντρικές τράπεζες.

Όμως δυστυχώς γι' αυτούς που υποτίθεται ότι είναι ταυτόχρονα οικονομολόγοι και ακαδημαϊκοί, αυτό και αν είναι κατά την γνώμη μου μια ανοησία ολκής και αυτό το καταλαβαίνει κανείς εύκολα απλά και μόνο λαμβάνοντας υπόψιν του τον στασιμοπληθωρισμό στις ΗΠΑ την δεκαετία του εβδομήντα.

Διότι η ιστορία και η πραγματικότητα έχουν αποδείξει περίτρανα και με πάμπολλα παραδείγματα πως ο έντονος πληθωρισμός και ειδικά ο υπερπληθωρισμός εμφανίζεται όχι σε αναπτυξιακό περιβάλλον, αλλά σε υφεσιακό και μάλιστα σε έντονα υφεσιακό περιβάλλον, εκεί δηλαδή που η παραγωγή προϊόντων είναι από μειωμένη έως ανύπαρκτη, ενώ από την άλλη το τύπωμα χάρτινων φωτοτυπιών “δουλεύει στο φουλ”.

Μα αν ήταν ο πληθωρισμός να μην συμβαδίζει με την ύφεση, τότε στην δημοκρατία της Βαϊμάρης όταν κουβαλούσαν τους μισθούς τους όχι με τα πορτοφόλια αλλά με τα καροτσάκια, θα είχαν ανάπτυξη και όχι ύφεση και τότε ούτε ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος θα είχε συμβεί, αλλά και σήμερα η Μέρκελ δεν θα ήταν “αχώνευτη” γιατί μάλλον θα πατούσε από μόνη της το κουμπί της “πρέσας”, μοιράζοντας παντού απλόχερα τις χάρτινες φωτοτυπίες του Ευρώ.

Ή ακόμη και στην κατοχική Ελλάδα όταν έφτασε το ένα αυγό να κάνει ένα δισεκατομμύριο, δεν θα έπρεπε να είχε εμφανιστεί υπερπληθωρισμός εκτός αν τότε ήμασταν πάνω στην τρελή ανάπτυξη και δεν το είχαμε πάρει πρέφα.

Αλλά και στα κομουνιστικά κράτη με αυτή τη λογική, μάλλον δεν θα έπρεπε να είχαν πληθωρισμό, ούτε το ρούβλι θα έπρεπε να είχε γίνει χαρτοπετσέτα, εκτός και αν δεν κατέρρευσαν τελικά δια του πληθωρισμού αλλά μες την ανάπτυξη και στην τρελή οικονομική επιτυχία.

Αυτή η ημιμάθεια λοιπόν οφείλεται κατά την γνώμη μου στο ότι οι σημερινοί οικονομολόγοι έχουν πάρει προ πολλού διαζύγιο με την οικονομική αλήθεια και την κοινή λογική και πιστεύουν λανθασμένα ότι μια στέρεα οικονομία και μια υγιής ανάπτυξη βασίζεται κυρίως στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή.

Όμως πιστεύω ότι αν εξετάσει κανείς προσεκτικά όλα τα παραδείγματα εμφάνισης πληθωρισμού και υπερπληθωρισμού της οικονομικής ιστορίας, θα διαπιστώσει ότι αυτά προήλθαν από μια σταδιακή μείωση ή μια απότομη κατάρρευση της παραγωγής, η οποία συνδυάστηκε και με μια ταυτόχρονη και μεγάλη αύξηση στην παραγωγή του χρήματος.

Έτσι στην περίπτωση της δημοκρατίας της Βαϊμάρης είχαμε το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής να φεύγει από την χώρα ως πολεμική αποζημίωση λόγω της συνθήκης των Βερσαλιών και τους τότε διοικούντες να τυπώνουν συνεχώς χαρτονομίσματα για να πληρώνουν αυτοί τους εργαζόμενους, ενώ στην κατοχική Ελλάδα λόγω του πολέμου δεν έμενε καν παραγωγή στην χώρα γιατί αυτή είχε σταματήσει ή είχε κατασχεθεί από τους Γερμανούς, ενώ ταυτόχρονα οι κατακτητές το πρώτο πράγμα που έκαναν όταν πάτησαν το πόδι τους στην Αθήνα, ήταν να πάνε στο εθνικό τυπογραφείο και να τυπώνουν “αβέρτα κουβέρτα” χαρτονομίσματα, μια που σαν γνήσιοι απόγονοι της δημοκρατίας της Βαϊμάρης ήταν οι πλέον ειδικοί σε αυτό.

Τέλος οι κομουνιστές έχοντας καταργήσει τις αγορές είχαν χάσει προ πολλού τον μπούσουλα των τιμών, με αποτέλεσμα να μην έχουν κίνητρο και να μην ξέρουν τι να να παράγουν και αυτό είχε ως συνέπεια η παραγωγή να καταρρεύσει εντελώς στο τέλος, ενώ από την άλλη η εκτύπωση χαρτονομισμάτων για την πληρωμή των μισθών σχεδόν όλων των πολιτών δούλευε στο φουλ, μια που στην ουσία όλοι ήταν δημόσιοι υπάλληλοι.

Αυτός ουσιαστικά είναι κατά την γνώμη μου και ο κύριος λόγος που στην Ιαπωνία με όλα αυτά τα QE δεν εμφανίστηκε ο πληθωρισμός.

Γιατί η διαφορά της Ιαπωνίας με όλα τα παραπάνω παραδείγματα, ήταν ότι αυτή διέθετε μια καινοτόμα και μια παραγωγική οικονομία, που παρήγαγε και παράγει έως τώρα ποιοτικά προϊόντα τα οποία εξάγονται σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, καταφέρνοντας έτσι λόγω της προηγμένης τεχνολογίας, της καινοτομίας και της εργατικότητας των πολιτών της να διατηρεί και να αυξάνει συνεχώς την παραγωγή.

Επιπλέον όπως έχω ήδη αναφέρει και παλαιότερα, ένας ακόμη λόγος για τον οποίο μπορεί να μην φαίνεται έντονα ένας πληθωρισμός είναι επειδή πληθωρισμός και αποπληθωρισμός λειτουργούν προσθετικά σε μια οικονομία.

Έτσι αν λόγω του σκάσιμου της φούσκας και της αύξησης της παραγωγής έπρεπε να είχε δημιουργηθεί στην Ιαπωνία ένας αποπληθωρισμός της τάξης πχ του -10% και ταυτόχρονα με το συνεχόμενο τύπωμα νέου χρήματος δημιουργεί κανείς πληθωρισμό της τάξης του +10%, τότε το τελικό αποτέλεσμα είναι ένας συνολικό στρογγυλό μηδενικό.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με την δημιουργία χρήματος δεν δημιουργεί κανείς πληθωρισμό.

Δύο ακόμη λόγοι για τους οποίους κατά την γνώμη μου δεν εμφανίστηκε έντονος πληθωρισμός στην Ιαπωνία, είναι ότι λόγω των μηδενικών ή και αρνητικών επιτοκίων η συντριπτική πλειοψηφία των Ιαπώνων πολιτών κρατούσε στο σπίτι τα περισσότερα χρήματά του, ενώ από την άλλη πολλά παγκόσμια κερδοσκοπικά κεφάλαια λόγο των μηδενικών επιτοκίων δανείζονταν σε γιέν.

Έτσι λοιπόν σήμερα όλοι αυτοί οι πληθωριστάκηδες νομίζουν ότι δεν γίνεται να δημιουργηθεί πληθωρισμός γιατί οι τράπεζες σε ένα υφεσιακό περιβάλλον λέει δεν δανείζουν.

Μα εδώ έχουν βγει “μπροστά” το κράτος με τα δανεικά και τα ελλείμματά του και ο Μπέν με το “ελικόπτερο” του ρίχνοντας φρέσκο και άπειρο όπως διαλαλούν χρήμα στην πιάτσα, αγοράζοντας πια απευθείας assets όπως τιτλοποιημένα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια, στις τράπεζες έχουν μείνει αυτοί;

Στους πληθωριστάκηδες όμως αρέσει και για έναν άλλο λόγο ο πληθωρισμός, γιατί πιστεύουν ότι αυτός δημιουργεί μια εγρήγορση στην αγορά τονώνοντας την κατανάλωση, καθώς οι καταναλωτές βλέποντας ότι οι τιμές ανεβαίνουν συνεχώς, σπεύδουν σήμερα να αγοράσουν αγαθά ιδίως διαρκείας, πριν αυτά ακριβύνουν.

Όμως η πραγματικότητα έχει αποδείξει περίτρανα, ότι στο τέλος έτσι την πατάνε πάντα οι πληθωριστάκηδες της οικονομικής ιστορίας.

Και αυτό γιατί είναι αδύνατον κανείς να διατηρήσει τον πληθωρισμό σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο επί μακρόν, διότι κάποια στιγμή είτε με τα συνεχόμενα και πολλά QE, είτε με κανέναν πόλεμο, η παραγωγή τελικά διαταράσσεται σε μεγάλο βαθμό και τότε ο κόσμος δεν βγαίνει απλά έξω για να ξοδεύει όπως θέλουν οι πληθωριστάκηδες, αλλά πετάει κυριολεκτικά τα λεφτά του αγοράζοντας σε οποιαδήποτε τιμές τα λιγοστά και δυσεύρετα προϊόντα που έχει ανάγκη.

Και τότε είναι που οι διοικούντες και πολιτικοί “τρέχουν και δεν φτάνουν”, γιατί απλά ο κόσμος αρχίζει και συνειδητοποιεί την πραγματική αξία των fiat χαρτονομισμάτων που έχουν πλημμυρίσει στην κυριολεξία τον τόπο.

Τότε όμως κατά την γνώμη μου είναι πια αργά, γιατί το κακό “τζίνι” του πληθωρισμού έχει ήδη βγει από το “λυχνάρι” του και έτσι οι πληθωριστάκηδες ανακαλύπτουν ξανά πως με την πληθωριστική τους πολιτική στην ουσία αυτό που έχουν κάνει είναι όχι ένα “Ιαπωνικό”, αλλά δια του υπερπληθωρισμού ένα κανονικό οικονομικό χαρακίρι.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Οι “κομπογιαννίτες” των οικονομικών....

Πολλές φορές αναρωτιέμαι και εγώ όπως ίσως και πάρα πολλοί άλλοι, πώς είναι δυνατόν να είμαι τόσο σίγουρος και τόσο απόλυτος ότι το πάμε για “φούντο” τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Ευρώπη, αλλά ακόμη και σχεδόν σε όλη την παγκόσμια οικονομία.

Και όμως ο βασικότερος λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα συμβεί αυτή η γενική κατάρρευση, είναι γιατί θεωρώ πως το μεγαλύτερο πρόβλημα σήμερα στην παγκόσμια οικονομία, είναι ότι επικρατεί μια πρωτοφανής κατά την γνώμη μου ανεπάρκεια όσο αφορά την σωστή οικονομική θεωρία και μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη για το πώς λειτουργεί πραγματικά μια υγιής οικονομία.

Με άλλα λόγια και όσον αφορά την οικονομική επιστήμη, θεωρώ πως η συντριπτική πλειοψηφία των οικονομολόγων και πολιτικών όχι μόνο σε πανευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, έχουν μπλέξει κατά την γνώμη μου όχι μόνο τους ναύτες με τους καντηλανάφτες, αλλά και την Άρτα με την Τζακάρτα.

Στην Ελλάδα για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή ένωση, η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος, έστειλαν υποτίθεται κάποιους από τους καλύτερους οικονομολόγους τους σε μια χώρα που όλοι γνώριζαν εκ των προτέρων ότι η φοροδιαφυγή και η καταπάτηση των νόμων είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της, για να προσπαθήσουν να λύσουν το οικονομικό της πρόβλημα δια της φορολογίας, στερώντας με αυτόν τον τρόπο πολύτιμους πόρους από τον ιδιωτικό τομέα.

Και αυτό για να προστατέψουν το υπερτροφικό και αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα, δηλαδή αυτόν που ουσιαστικά ευθύνεται για το πρόβλημα εν τη γενέσει του.

Έτσι από την αρχή ακόμη και ένα μικρό παιδί θα μπορούσε εύκολα να προβλέψει ότι αυτού του είδους η λύση ή θα αποτύγχανε στο τέλος λόγω της φοροδιαφυγής, ή θα πετύχαινε τους φοροεισπρακτικούς της στόχους και έτσι αφαιρώντας το λιγοστό αλλά και πολύτιμο “οξυγόνο” από τον ιδιωτικό τομέα θα τον “αποτελείωνε”, αποτυγχάνοντας έτσι πάλι στο τέλος αλλά αυτή τη φορά δια της επιτυχίας της.

Διότι “αδυνατίζοντας” συνεχώς τον ιδιωτικό τομέα, μοιραία ανακαλύπτεις κάποια στιγμή ωσάν Σίσυφος, ότι ενώ έχεις πετύχει τους φορολογικούς σου στόχους τα έσοδα “κατρακύλησαν” και ότι χρειάζεσαι ξανά νέα μέτρα και αυτό γιατί οι επιχειρήσεις σου συνεχίζουν να βάζουν “λουκέτο” και έτσι τα έσοδα από φόρους είναι πια λιγότερα, ενώ οι άνεργοι και τα επιδόματα ανεργίας περισσότερα.

Βέβαια αν είναι κανείς τόσο ανόητος αλλά και τόσο τυχερός για να καταφέρει να συνεχίζει επί μακρόν αυτό το “φορολογικό βιολί” χωρίς στο εν το μεταξύ να καταρρεύσει, το πιο πιθανό είναι να ανακαλύψει κάποια στιγμή ότι έχει κάνει “μάγκα” αρχικά τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ και τον κάθε άσχετο στα οικονομικά που τον χαρακτηρίζει δικαίως κομπογιαννίτη, μετά τον Αλέξη κάνοντάς τον πρωθυπουργό και τέλος τον Νικολάκη κάνοντάς τον δικτάτορα και όλα αυτά φυσικά αφού το πρόγραμμά του οδηγηθεί και πάλι στην αποτυχία.

Οπότε μάλλον δεν φταίω εγώ που είμαι τόσο σίγουρος και απόλυτος για το τι θα συμβεί τελικά, αλλά μάλλον αυτοί που δεν διαθέτουν ούτε καν την αντίληψη και την κοινή λογική για να καταλάβουν ότι το πρόγραμμά τους δεν “λειτουργεί”, και ότι είναι “καταδικασμένοι” λόγω άγνοιας και λόγω ασχετοσύνης να αποτυγχάνουν συνεχώς ακόμη και δια της επιτυχίας τους.

Οι Ευρωπαίοι κομπογιαννίτες.

Αλλά και στην Ευρώπη η ανεπάρκεια καλά κρατεί και έτσι αφού αρχικά πίστεψαν ότι είναι οικονομικά σωστό και υγιές να κατασκευάσουν ένα κοινό fiat νόμισμα, το οποίο χρειάστηκαν και κάνα δυο δεκαετίες για να το σκεφτούν και να το σχεδιάσουν, στο τέλος έβαλαν μέσα ουσιαστικά και όποιον έπαιζε στο Champion League και το UEFA.

Κατόπιν αφού καθόρισαν τα επιτόκια ίδια για όλους τους κουτσούς, τους στραβούς, τους τυφλούς και τους αλλήθωρους, άρχισαν και τις επιδοτήσεις, τα επιδοτούμενα εκπαιδευτικά σεμινάρια, τα ΚΠΣ, τα ΕΣΠΑ και τα SXM (Σου Ξου Μου) και πίστεψαν πως έτσι στο τέλος θα πετύχουν μια μακροπρόθεσμη και στέρεη ανάπτυξη και όλα αυτά απλά μοιράζοντας λεφτά με την παρέμβαση του κράτους, το οποίο θα αποφασίζει ποιος θα πάρει τι.

Και από τότε που άρχισαν τα οικονομικά προβλήματα, συνεδριάζουν συνεχώς δίνοντας την εντύπωση ότι συναντιούνται όχι για να δώσουν μια μόνιμη και βιώσιμη λύση στο Ευρωπαϊκό πρόβλημα, αλλά για να αποτρέψουν την κατάρρευση με λύσεις του “ποδιού” και του βλέποντας και κάνοντας.

Από την άλλη εκεί στας Ευρώπας και ειδικά στην Γερμανία, οικονομικοί και πολιτικοί νομίζουν ότι αρκεί κανείς να κάνει απλώς λιτότητα για να φέρει ανάπτυξη και να λύσει το οικονομικό του πρόβλημα.

Μάλλον όλοι αυτοί φαίνεται να αγνοούν το γεγονός πως όχι μια οποιαδήποτε λιτότητα, αλλά μόνο αυτή που είναι στοχευμένη στα πεταμένα λεφτά του κράτους και συνδυασμένη με την απελευθέρωση της οικονομίας, την μείωση του ίδιου του κράτους αλλά και της φορολογίας και της γραφειοκρατίας, μπορεί να έχει ελπίδες για να φέρει κάποτε μια υγιή και βιώσιμη ανάπτυξη.

Έτσι αυτό που προβλέπω για την Ευρώπη, είναι ότι όπου νάνε θα πουν το γνωστό: “Φτού γκαντεμιά. Πάνω που έμαθα στον γάιδαρό μου να μην τρώει, μου ψόφησε”

Οι “Αμερικανοθρεμένοι” κομπογιαννίτες

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έχουμε και τους οπαδούς της “νέας” οικονομίας οι οποίοι νομίζουν ότι αρκεί να τυπώνει κανείς χρήμα και να το δίνει είτε στο κράτος είτε στις τράπεζες, για να πετύχει μια βιώσιμη ανάπτυξη και να μειώσει την ανεργία.

Και από την άλλη γελάνε κιόλας με τα Ευρωπαϊκά “κορόιδα” και παροτρύνουν και την ΕΚΤ να βάλει μπροστά τις δικές της μηχανές και να αγοράζει ότι “σαβούρα” σε κρατικό ομόλογο κυκλοφορεί, για να λύσει έτσι το πρόβλημα.

Όμως δυστυχώς γι' αυτούς η οικονομική αλήθεια είναι ότι κόβοντας συνεχώς χρήμα και τονώνοντας απλώς και μόνο την κατανάλωση δεν δημιουργείς μια υγιή ανάπτυξη, αλλά φούσκες από εδώ και από εκεί, που όταν αυτές αναπόφευκτα σκάσουν δημιουργούν μεγαλύτερο πρόβλημα στην οικονομία.

Έτσι έπειτα από αρκετούς γύρους ποσοτικής χαλάρωσης και όταν αποδεικνύεται στην πράξη ότι ότι αυτές δεν έλυσαν τελικά το πρόβλημα αλλά έκαναν απλά μια οικονομική “τρύπα στο νερό”, βγαίνουν πάλι όλοι οι “Αμερικανοθρεμένοι” παγανιά και φωνάζουν ότι το πρόβλημα ήταν ότι δεν τύπωσαν λέει αρκετές φωτοτυπίες και ότι τώρα πρέπει να τυπώσουν περισσότερες.

Για την ακρίβεια το πρόβλημα ήταν ότι κάποια στιγμή σήκωσαν το χέρι από το κουμπί της πρέσας και ότι τώρα για να λυθεί το πρόβλημα πρέπει να πατάνε το κουμπί συνέχεια, μέχρι να “ματώσει” η πρέσα.

Ή μάλλον επειδή πρόκειται απλά για data entry, για να λύσουν το πρόβλημα θα πρέπει να μην σηκώσουν ποτέ τα χέρια από το πληκτρολόγιο.

Ταυτόχρονα δε, με αυτό το τύπωμα του χρήματος πιστεύουν ότι πρέπει να παρέμβει και το ίδιο το κράτος και με τα ελλείμματα στον προϋπολογισμό, τα πεταμένα λεφτά με τις κρατικές επενδύσεις και τις παντός είδους παρεμβάσεις και ρυθμίσεις στην οικονομία, να καταφέρει τελικά να βάλει την οικονομία σε μια βιώσιμη τροχιά ανάπτυξης.

Μα αν το τύπωμα του χρήματος και το government spending έφερνε πραγματική και βιώσιμη ανάπτυξη, τότε ο κομουνισμός δεν θα είχε καταρρεύσει τώρα και η Ζιμπάμπουε θα ήταν η πλουσιότερη χώρα του κόσμου.

Όμως δυστυχώς για όλους αυτούς που πιστεύουν ότι τονώνοντας απλώς βραχυπρόθεσμα την ψυχολογία και την κατανάλωση μπορούν να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα, η αλήθεια είναι ότι μια υγιής οικονομία βασίζεται κυρίως πάνω στην παραγωγή και πως τυπώνοντας συνεχώς χρήμα από το πουθενά, αυτό που κάνουν στην πραγματικότητα είναι να αποσυντονίζουν την οικονομία εισάγοντας ανισορροπίες στο σύστημα και επηρεάζοντας τις σχετικές τιμές, διαταράσσοντας και διαστρεβλώνοντας με αυτό τον τόπο την παραγωγική διαδικασία της οικονομίας.

Έχω λοιπόν την αίσθηση, ότι οι οικονομολόγοι του μέλλοντος μάλλον θα γελούν με αυτή την αφέλεια των σημερινών εκπροσώπων της “νέας” οικονομίας, που με την παραγωγή χρήματος από το πουθενά και τον κρατικό παρεμβατισμό, πίστεψαν ότι βρήκαν το φάρμακο για την πάσαν νόσο και την πάσαν πολιτικήν και οικονομικήν μαλακίαν.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Βάστα με να σε βαστώ... για να πάμε στον γκρεμό...

Οι χώρες όπως άλλωστε και οι άνθρωποι, μια που κατά την γνώμη μου οι πολίτες είναι αυτοί που αποτελούν και το κυριότερο συστατικό μιας χώρας, χωρίζονται ουσιαστικά σε δύο κατηγορίες.

Σε αυτές που παράγουν περισσότερα από αυτά που καταναλώνουν και σε αυτές που καταναλώνουν περισσότερα από αυτά που παράγουν.

Με άλλα λόγια και σε αντίθεση με αυτά που υποστηρίζουν οι “Αμερικανοθρεμένοι” εκπρόσωποι της “νέας” οικονομίας, οι χώρες διακρίνονται σε αυτές που τώρα ζουν κάτω από τις “δυνάμεις” τους και οι πολίτες τους ουσιαστικά αποθηκεύουν με απώτερο σκοπό να ζήσουν κάποια στιγμή καλύτερα στο μέλλον και σε αυτές που ζουν πάνω από τις δυνατότητές τους, καταναλώνοντας με δανεικά αυτά που παράγουν οι άλλοι και όλα αυτά γιατί “άτυπα” έχουν υποσχεθεί ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα παράγουν περισσότερο, για να ξεπληρώσουν το χρέος τους αυτό. 

Το πρόβλημα όμως στις μέρες μας με αυτή την “άτυπη συμφωνία”, είναι ότι μετά την κατάργηση της συνθήκης του Bretton Woods, είναι δυνατόν ένα κράτος να δανείζεται ασύστολα μέσω της παραγωγής χρήματος δια μέσω του “αέρα του κοπανιστού” και έτσι να μπορεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα να καταναλώνει πολύ περισσότερα από όσα παράγει, κοινώς ακόμη και να χρεοκοπήσει χωρίς εντωμεταξύ οι πολίτες του να αναγκαστούν κάποια στιγμή εκ των πραγμάτων και δια της έλλειψης του χρυσού (δηλαδή του πραγματικού χρήματος), να σκάβουν στην κυριολεξία με τα χέρια για να βρουν χρυσό ή για να φυτεψουν μαρούλια και ντομάτες.

Αλλά εδώ που τα λέμε είναι πιο εύκολο να παράγει κανείς φωτοτυπίες πατώντας απλά ένα κουμπί (ή τα πλήκτρα ενός υπολογιστή), παρά να φυτεύει ντομάτες και μαρούλια.

Ή με άλλα λόγια είναι πολύ πιο δύσκολο το να δουλεύει κανείς στην φάμπρικα και να παράγει προϊόντα μες στην μουτζούρα παίρνοντας “τρεις και εξήντα”, από το να κάθεται με το κουστουμάκι του σε ένα γραφείο και συμμετέχοντας σε μια χρηματοοικονομική κρατικοδίαιτη φούσκα μέσω των φωτοτυπιών που Μπεν, να βγάζει μέσα σε ένα μήνα όσα δεν βγάζει ένας Κινέζος εργάτης ούτε σε 30 χρόνια.

Όμως δυστυχώς για όλους αυτούς τους ημιμαθείς της “νέας” οικονομίας, η ιστορία και η πραγματικότητα έχουν αποδείξει περίτρανα πως οι χώρες που βασίζονται κυρίως στην παραγωγή έχουν πιο στέρεες οικονομίες και βρίσκονται συνήθως στην αρχή του κύκλου της ευημερίας τους, ενώ αυτές που παράγουν υπηρεσίες και φούσκες με δανεικά, χρηματοοικονομικά παράγωγα και προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας, έχουν τις περισσότερες φορές οικονομίες με “πήλινα πόδια” και συνήθως βρίσκονται κοντά στο τέλος του κύκλου της ευημερίας τους.

Χαρακτηριστικότερο και κυριότερο παράδειγμα μιας τέτοιας ιδιότυπης και παράξενης εμπορικής σχέσης στην σημερινή παγκόσμια οικονομία, είναι η οικονομική σχέση που έχουν στις μέρες μας οι ΗΠΑ με την Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Οι ΗΠΑ ουσιαστικά έχουν βρει στο σχιστομάτικο πρόσωπο των Κινέζων τα “κορόιδα” για να κάνουν την “βρώμικη” δουλειά και να παράγουν για αυτούς φθηνά μπιχλιμπίδια και προϊόντα με μισθό το πολύ εκατό δολάρια το μήνα, για να ζουν έτσι αυτοί καλύτερα κάνοντας jogging και παίζοντας γκόλφ και όλα αυτά πληρώνοντας τους ουσιαστικά απλά με μια χούφτα από φωτοτυπίες του George Washington.

Από την άλλη πλευρά όμως και οι Κινέζοι είναι ευχαριστημένοι, απλά γιατί έχουν βρει πολλούς υποψήφιους πελάτες που διαθέτουν “χρήμα με ουρά”, πρόθυμους για να πληρώσουν και να αγοράσουν τα προϊόντα που παράγουν ολημερίς και ολονυχτίς στις φάμπρικες τους, ακόμη και αν το χρήμα αυτό είναι απλά ένα μάτσο από φωτοτυπίες.

Όμως ο κύριος λόγος που κατά την γνώμη μου στην “συνεργασία” αυτή οι Κινέζοι ηγέτες κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως οι Αμερικάνοι κάνουν πως τους πληρώνουν, είναι γιατί αυτό που φοβούνται περισσότερο είναι η ανεργία, οι αναταραχές και οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Και αυτό γιατί οι Κινέζοι διαθέτουν μια “πλούσια” παράδοση στο να σκοτώνονται μεταξύ τους ακόμη και για “ψύλλου πήδημα”, ίσως γιατί είναι πάρα πολλοί και η τροφή τους πολύ λίγη και γι' αυτό τα τελευταία σχεδόν διακόσια χρόνια και βάλε είτε σκότωνε ο ένας τον άλλον σε μια σειρά από εμφυλίους πολέμους , είτε στην κυριολεξία έτρωγε ο ένας τον άλλον σε καιρό ειρήνης, με το Μάο να καθαρίζει στο τέλος και όσους “περίσσευαν”.

Έτσι λοιπόν τώρα αυτό που φαίνεται να απασχολεί περισσότερο τους Κινέζους ολιγάρχες, είναι κατά κατά την γνώμη μου το να καταφέρουν η οικονομία τους να αναπτύσσεται συνεχώς, να μειώνουν την ανεργία και κατά συνέπεια να αυξάνουν συνεχώς το βιοτικό επίπεδο των πολιτών τους, έτσι ώστε στο τέλος να είναι όλοι ευχαριστημένοι και να ξεχάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα το κακό και σκοτεινό τους παρελθόν.

Ο χορός του “θανάτου” ...

Γίνεται λοιπόν εύκολα αντιληπτό ότι όσον αφορά την οικονομική σχέση μεταξύ Αμερικανών και Κινέζων, πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα “ταγκό του θανάτου”, στο οποίο οι μεν είναι αναγκασμένοι να “χορεύουν” με του δε, χρησιμοποιώντας όμως ο ένας τον άλλον για ιδίων όφελος, αλλά και που κάθε τόσο ο ένας κατηγορεί τον άλλον για οικονομικό πόλεμο, χειραγώγηση του νομίσματός του (είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα) καθώς και αθέμιτες και παράνομες εμπορικές τακτικές, οπότε μάλλον ευχαρίστως θα του έβαζε και μια “τρικλοποδιά”, αρκεί βέβαια αυτός να καταφέρει να μείνει τελικά όρθιος.

Από την άλλη όμως ακόμη και ένα μικρό παιδί που λέει ο λόγος, μπορεί να καταλάβει εύκολα πως έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα στην παγκόσμια οικονομία, όποιος και από τους δυο να μπουρδουκλωθεί και να πέσει, σίγουρα θα πάρει μαζί του στα “τσακίδια” και τον άλλο.

Μερικοί βέβαια είναι τόσο αφελείς που πιστεύουν ότι μπορεί να “πεθάνει ο ελέφαντας” και να ζήσει ο παρείσακτος ή αλλιώς η “βδέλλα” που ζει τόσο καιρό εις βάρος του ελέφαντα.

Λες και υπάρχουν τόσοι πολλοί και τόσο μεγάλοι οικονομικοί “ελέφαντες κορόιδα” την σήμερον ημέρα, για να πάει και να “κολλήσει” επάνω τους εκ νέου η μεγάλη αυτή “βδέλλα” και έτσι να μπορέσει να επιβιώσει η Αμερικάνική οικονομία, παράγοντας ουσιαστικά μόνο όλο και λεπτότερες παιχνιδο-ταμπλέτες υπολογιστών (που και αυτές στην πράξη αλλού κατασκευάζονται) και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για παντός είδους “ψώνια”.

Προς το παρόν όμως σε αυτόν τον ιδιότυπο χορό όλοι βολεύονται, με τους μεν να τυπώνουν διαρκώς φωτοτυπίες για να αγοράζουν “τζάμπα” τα προϊόντα των δε, υποτιμώντας ταυτόχρονα και το νόμισμά τους και με τους δε από την άλλη να μην έχουν άλλη επιλογή από να τυπώνουν και αυτοί συνεχώς τις δικές τους φωτοτυπίες, γιατί απλά εδώ και πολύ καιρό έχουν κάνει peg το νόμισμά τους με το δολάριο.

... και ο γκρεμός

Το ιδιότυπο αυτό “γαϊτανάκι” όμως, είναι καταδικασμένο κατά την γνώμη μου κάποια στιγμή να “σπάσει” απότομα και με τραγικές συνέπειες όχι μόνο για τα δύο αυτά κράτη, αλλά και γι' όλη την παγκόσμια οικονομία.

Και αυτό γιατί το πιο πιθανό είναι οι Κινέζοι είτε εξαιτίας της συνεχόμενης υποτίμησης του δολαρίου και πριν τα χάσουν όλα δια του πληθωρισμού, θα απαιτήσουν κάποια στιγμή μεγαλύτερα επιτόκια για τις “καταθέσεις” τους, είτε θα χρειαστούν για κάποιο λόγο τα λεφτά που τόσα χρόνια έχουν αποταμιεύσει σε Αμερικάνικά Assets, ίσως εξαιτίας πχ μιας απόφασης για αλλαγή του αποθεματικού τους νομίσματος, είτε λόγω αντίδρασης σε μια πιθανή γεωπολιτική ένταση τους με τους Αμερικάνους.

Τότε το “ταγκό” αυτό μάλλον θα διακοπεί απότομα και τότε αφενός μεν οι Κινέζοι θα συνειδητοποιήσουν ότι τα “χάσανε” τα λεφτά τους και τις εργατοώρες τους, ενώ οι Αμερικάνοι πιθανόν τότε να ανακαλύψουν και αυτοί με τη σειρά τους ότι τα επιτόκια δεν είναι δυνατόν να μείνουν επ' άπειρο κολλημένα στο μηδέν και ας “χτυπάει κάτω τον κώλο του” ο Μπέν.

Έτσι ειδικά τώρα που η Κινεζική φούσκα φαίνεται να “σκάει” και αυτή, με την οικονομία της να επιβραδύνει συνεχώς και τις τράπεζες της να είναι έτοιμες να καταρρεύσουν από τα πολλά malinvestments που δημιούργησε ο εύκολος δανεισμός και το πολύ κόψε-κόψε για την διατήρηση του peg με το δολάριο, το πιο πιθανό είναι ότι οι Κινέζοι από εδώ και πέρα θα “στηρίζουν” όλο και λιγότερο τους Αμερικάνους, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή σύντομα να σωριαστούν και οι δυο τους.

Βέβαια το αστείο της υπόθεσης είναι πως κάποιοι πιστεύουν ακόμη και τώρα πως είναι δυνατόν να καταρρεύσει η οικονομία της Κίνας εξαιτίας της κατάρρευσης των τραπεζών της από τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Λες και οι Κινέζοι δεν έχουν “πρέσα” και φωτοτυπικά μηχανήματα και έτσι δεν μπορούν και αυτοί με την σειρά τους να κάνουν bailout όλες τις χρεοκοπημένες τράπεζες τους, όπως δηλαδή έκανε και ο Μπέν όταν κατέρρευσαν και οι δικές του.

Όμως ο κίνδυνος βρίσκεται συνήθως σε αυτό που δεν φοβούνται οι πολλοί. Και αυτό κατά την γνώμη μου είναι το γεγονός ότι τώρα πια οι “πρέσες” σε Αμερική, Κίνα και Ευρώπη δουλεύουν πια στο φουλ και έτσι η κατάρρευση όχι μόνο της Κινεζικής αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας θα προέλθει μάλλον από εκεί.

Γιατί με την παραγωγή του νέου χρήματος να αυξάνεται στο “φουλ” και από την άλλη την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών να μειώνεται διαρκώς με το κλείσιμο όλων αυτών των επιχειρήσεων που βασίστηκαν σε malinvestments τόσο σε Ευρώπη όσο και σε Αμερική και τώρα πια και στην ίδια την Κίνα, θεωρώ ότι δεν είναι μακριά η ώρα που θα αρχίσουν να αυξάνονται έντονα οι τιμές των προϊόντων και έτσι ο πληθωρισμός θα αρχίσει να ξεφεύγει από τον έλεγχο των διοικούντων.

Έτσι πιστεύω πως όταν τελικά καταρρεύσει αυτός ο ιδιότυπος εναγκαλισμός, το πιο πιθανό είναι ότι αυτός ο κινέζικος “ιός” των αναταραχών των τελευταίων διακοσίων χρόνων, θα χτυπήσει τελικά κάποια στιγμή και τους ίδιους τους Αμερικάνους.

Όμως επειδή θεωρώ πως οι Κινέζοι είναι συνηθισμένοι σε αυτά τα πράγματα, αυτό που θα ήθελα να δω είναι τις “κοιλιές” των Αμερικανών, όταν αδειάσουν τα ράφια των walmart από τα Κινέζικα προϊόντα.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

The Euro Tragic....

Τον δεκαπενταύγουστο βρέθηκα στο χωριό της κουμπάρας μου, κάπου στην ορεινή Βοιωτία.

Στο χωριό αυτό, τον χειμώνα μένουν λιγότερα από τριάντα άτομα ως επί το πλείστον ηλικιωμένα, γιατί όπως μου είπανε για να πας από το σπίτι σου στο καφενείο, συνήθως πρέπει να ανοίγεις τούνελ στο χιόνι.

Αυτός ήταν και ο λόγος που παραξενεύτηκα όταν μου είπαν να πάρω μαζί μου και το μαγιό.

Όμως αιφνιδιάστηκα ακόμη περισσότερο όταν με πήγαν σε ένα τεράστιο για το μέγεθος του χωριού ξενοδοχείο στην άκρη του χωριού και στην μέση του πουθενά, το οποίο όμως διέθετε μια μικρή πισίνα.

Έκπληκτος παρατήρησα ότι ο πάτος της πισίνας ήταν κατακόκκινος από το χώμα, δείγμα ότι η πισίνα είχε να καθαριστεί αρκετό διάστημα, ενώ τα εξωτερικά φωτιστικά των δωματίων είχαν κυριολεκτικά “κρεμάσει”, πράγμα που σήμαινε ότι το ξενοδοχείο είχε μάλλον να συντηρηθεί αρκετό καιρό.

Όταν ρώτησα μου είπαν ότι ο ιδιοκτήτης για να το χτίσει είχε πάρει ευρωπαϊκή επιδότηση 500 χιλιάδες ευρώ και είχε βάλει από την τσέπη του άλλα 200, ενώ είχε πάρει και ένα δάνειο άλλα 300 χιλιάρικα.

Τώρα όμως αδυνατούσε να πληρώσει τις δόσεις του δανείου και άρχισε να πίνει και για το λόγο αυτό τον είχαν βάλει σε μια κλινική αποτοξίνωσης στην Αθήνα και έτσι δεν το συντηρεί κανείς πια, γι' αυτό και βρίσκεται σε αυτή τη κατάσταση.

Όταν αναρωτήθηκα γιατί δεν του το έχουν πάρει ακόμη οι τράπεζες, μου απάντησαν τι να πάρουν; Έτσι και αλλιώς ποιος θα έρθει να αγοράσει σε πλειστηριασμό ένα τέτοιο ξενοδοχείο που τον χειμώνα είναι κλειστό και τον δεκαπενταύγουστο δεν έχει πάνω από τρία με τέσσερα δωμάτια κλεισμένα.

Νομίζω ότι το παραπάνω παράδειγμα απεικονίζει με γλαφυρότητα το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζει στις μέρες μας τόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και στο σύνολο της η παγκόσμια οικονομία, δηλαδή αυτό των πολλών over και malinvestments.

Και αυτό γιατί σε αντίθεση με ένα γνήσιο καπιταλιστικό σύστημα, στο οποίο την τελική απόφαση για το ποια επένδυση θα πραγματοποιηθεί και ποια όχι την λαμβάνει ένας επιχειρηματίας, στην ΕΕ αυτό σε πολλές των περιπτώσεων το αποφασίζει στην πράξη ένας γραφειοκράτης ή μια επιτροπή γραφειοκρατών.

Εγώ λοιπόν θα υποθέσω για χάρη της συζήτησης και της άκρατης αισιοδοξίας που επικρατεί τώρα τελευταία σε Ελλάδα και Ευρώπη, ότι ξυπνάμε πχ ένα πρωί ειδικά εμείς οι Έλληνες και έχουμε αλλάξει την νοοτροπία μας σε τέτοιο βαθμό που έχουμε γίνει όλοι “τέρατα” ηθικής και έτσι το σύστημα δεν κινδυνεύει πια από την παρανομία και την παραβατικότητα.

Όμως εγώ προσωπικά (και όχι μόνο) διατηρώ μεγάλες αμφιβολίες αν κάποιος γραφειοκράτης ή μια οποιαδήποτε η επιτροπή γραφειοκρατών μπορεί να πάρει τις σωστές αποφάσεις για το ποιες επενδύσεις πρέπει να επιδοτηθούν και ποιες όχι, έτσι ώστε αυτές να μην “σκάσουν” στο άμεσο μέλλον και έτσι να επιτευχθεί δι' αυτού του τρόπου μια στέρεη και βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη.

Διότι ανεξάρτητα από το αν το οικονομικό σύστημα στο οποίο αναφερόμαστε είναι ο κομουνισμός, ο καπιταλισμός ή ο μερκαντιλισμός, το να βρεθεί ποια είναι αυτή η επένδυση που δύναται να καταστεί κερδοφόρα στο άμεσο μέλλον, αποτελεί ουσιαστικά “όλα τα λεφτά”, δηλαδή το μυστικό της επιτυχίας του συγκεκριμένου οικονομικού συστήματος στο σύνολό του και κατά συνέπεια της ίδιας της ευημερίας των πολιτών.

Αν λοιπόν ένας οποιοσδήποτε γραφειοκράτης είχε την ικανότητα να γνωρίζει εκ των προτέρων ποια επένδυση είναι αυτή που θα αποδειχθεί επιτυχημένη στο άμεσο μέλλον, καλύπτοντας επιτυχώς τις πιθανές μελλοντικές ανάγκες των πολιτών και ταυτόχρονα αυτή να μπορεί να σταθεί και στον ανταγωνισμό, αποδεικνύοντας στο τέλος ότι τα “άξιζε” και με το παραπάνω τα λεφτά της, δεν θα δούλευε για το κράτος, αλλά θα δούλευε για τον Warren Buffett, τον Bill Gates ή τον Μυτιληναίο και έτσι θα έπαιρνε και ένα “κάρο” λεφτά.

Ή στο τέλος τέλος το πιο πιθανό είναι να είχε γίνει και ο ίδιος ένας νέος Warren Buffett, ένας Bill Gates ή ένας Μυτιληναίος και έτσι πάλι δεν θα είχε ανάγκη από τον “ψωρομισθό” του κράτους.

Κατά συνέπεια λοιπόν μπορεί όντος ένα σύστημα βασισμένο στις κρατικές επιδοτήσεις να φέρνει κάποια αποτελέσματα σε χώρες που διαθέτουν ήδη παραγωγική βάση όπως πχ η Γερμανία γιατί μπορεί και βελτιώνει τις υποδομές  της χώρας με την κατασκευή νέων δρόμων, γεφυρών κτλ, όμως σε χώρες χωρίς παραγωγική βάση όπως πχ η Ελλάδα δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να φέρει μια στέρεη και βιώσιμη ανάπτυξη γιατί στην πράξη δεν μπορεί να δημιουργήσει από μόνο του μια παραγωγική υποδομή, παρά μόνο απλά και μόνο ίσως μια πρόσκαιρη οικονομική ανακούφιση, μέσω μιας μικρής αύξησης κάποιων μονάδων στο ΑΕΠ.

Γι΄ αυτό λοιπόν και ένα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται κυρίως στις κρατικές επιχορηγήσεις, είτε τις άμεσες είτε τις έμμεσες με τα μηδενικά επιτόκια και την άπλετη ρευστότητα με τις “άπειρες” φωτοτυπίες, είναι κατά την γνώμη μου εκ των πραγμάτων ελαττωματικό και καταδικασμένο κάποια στιγμή να καταρρεύσει “μεγαλοπρεπώς” δια της οικονομικής αποτυχίας του.

Άλλωστε αν το καλοσκεφτεί κανείς το μοντέλο αυτό της ανάπτυξης στην ΕΕ είναι παρόμοιο με αυτό που εφάρμοζαν παλαιότερα και στον κομουνισμό, στον οποίο κάποιος γραφειοκράτης του κόμματος η μια “επαναστατική” επιτροπή γραφειοκρατών, αποφάσιζε σε ποιους τομείς της οικονομίας πρέπει να γίνουν επενδύσεις, πόσα εργοστάσια σιδήρου χρειάζεται η χώρα και το τι θα καλλιεργήσει ο κάθε αγρότης.

Και βέβαια μπορεί στην ΕΕ να έχουν καταλάβει πια την “πατάτα” με τις αγροτικές επιδοτήσεις (πάντως δεν θα έβαζα και στοίχημα) και να έχουν ανακοινώσει ότι θα τις σταματήσουν από το 2013 (εγώ λόγω λαϊκισμού, πολύ αμφιβάλω), αλλά όσον αφορά το οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης τους, δεν έχουν παραδεχθεί ακόμη την αποτυχία τους και έτσι αυτό βασίζεται ακόμη κυρίως στις κρατικές επιδοτήσεις των ιδιωτικών επενδύσεων, μέσω των κατά καιρούς διαφόρων κοινοτικών προγραμμάτων στήριξης.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι κατά την γνώμη μου απλά πολιτικό, αλλά είναι ότι αυτοί οι ευρωπαϊστές πολιτικοί και γραφειοκράτες τόσο σε Ελλάδα όσο και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη είναι άσχετοι περί της οικονομικής αλήθειας και έτσι πιστεύουν ότι αρκεί να ρίξει κάποιος λεφτά στην πιάτσα μέσω ΕΣΠΑ για να επιτύχει μια βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, αλλά μάλλον στην πραγματικότητα το πρόβλημα είναι αυτοί που δεν ξέρουν ούτε καν από ΒΕΣΠΑ!

Διότι αν τα λεφτά τύπου ΕΣΠΑ έφερναν πραγματική και βιώσιμη ανάπτυξη τώρα με τόσα λεφτά που έχουν “πέσει” κατά καιρούς όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες και παρ' όλη τη ρεμούλα, κάτι θα είχε μείνει τελικά και έτσι δεν θα ήμασταν τώρα σε αυτή τη κατάσταση ειδικά εμείς εδώ στην Ελλάδα, χρεοκοπημένοι και ουσιαστικά χωρίς παραγωγική βάση.

Έτσι λοιπόν αν δεν αλλάξει σύντομα το υπάρχον Ευρωπαϊκό οικονομικό μοντέλο, το Ευρώ και η ΕΕ είναι καταδικασμένα κατά την γνώμη μου κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον να καταρρεύσουν όχι μόνο εξαιτίας της ελαττωματικότητας του Ευρώ, αλλά κυρίως επειδή όλο σχεδόν το μοντέλο ανάπτυξης είναι ελαττωματικό και εξειδικευμένο μόνο στα “πεταμένα λεφτά”, όπως δηλαδή παλαιότερα και αυτό του κομουνισμού.

Αντί λοιπόν να συσκέπτονται συνεχώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες ανακοινώνοντας κάθε φορά πως το έχουν λύσει το Ευρωπαϊκό πρόβλημα, αλλά στην πραγματικότητα να μην έχουν κάνει σχεδόν τίποτε ουσιαστικό παρά μόνο μερικά “μπαλώματα” με εκτύπωση φωτοτυπιών, καλό θα ήταν να κοιτάξουν να αλλάξουν σύντομα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης, ή αλλιώς να το διαλύσουν από μόνοι τους το “μαγαζί”, πριν τους ρεζιλέψει και τους το διαλύσει η ίδια η πραγματικότητα μέσω του πληθωρισμού, όπως δηλαδή έκανε και με τον κομμουνισμό.

Έτσι κατά την γνώμη μου τον “κώλο τους να χτυπάνε κάτω” και ο Αντώνης και η Μέρκελ και ο Ζαν Κλοντ Γιούγκερ ή ακόμη και ο ίδιος Ζαν Κλοντ Βαν Νταμ, η Ευρωζώνη και η ΕΕ αν δεν αλλάξουν ριζικά και σύντομα, δεν πρόκειται ουσιαστικά να λύσουν κανένα πρόβλημα, ούτε αυτό του χρέους, αλλά ούτε και αυτό της ανάπτυξης και της ανεργίας και έτσι κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον, μάλλον θα αναγκαστούν να υπογράψουν και αυτοί την αποτυχία του συστήματός τους, όπως δηλαδή έκανε παλαιότερα και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ με το δικό του σύστημα.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι πολιτικό όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι αθεράπευτα αιθεροβάμονες, αλλά ότι το Ευρωπαϊκό μοντέλο ανάπτυξης είναι από τη φύση τους ελαττωματικό, γιατί τελικά στο μόνο που είναι “ειδικό” κατά την γνώμη μου είναι στις αποτυχημένες επενδύσεις και στα “πεταμένα” λεφτά.

Έτσι δεν αρκεί απλά η πολιτική βούληση, η καλή θέληση και η αισιοδοξία για την διατήρηση ενός ελαττωματικού νομίσματος όπως του Ευρώ και μιας ελαττωματικής ένωσης με ένα ελαττωματικό μοντέλο ανάπτυξης, όπως αυτό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολιτική βούληση και θέληση για την διατήρηση του ελαττωματικού συστήματος τους είχαν κατά την γνώμη μου και οι κομουνιστές, αλλά αυτό τελικά δεν τους έσωσε από το ρεζιλίκι και την τελική κατάρρευση.

Άλλωστε πιστεύω ότι και οι ίδιοι οι κομουνιστές όπως αδιαμφισβήτητα και οι Ευρωπαίοι, πιθανόν να είχαν και αυτοί αρχικά ως πρόθεση τους να φτιάξουν έναν δίκαιο κοινωνικοπολιτικό σύστημα, με το οποίο είχαν ως σκοπό να κατακτήσουν την οικονομική ευημερία, αλλά τελικά κατάληξαν στο να φυλακίζουν και να σκοτώνουν τους πολιτικά διαφωνούντες και στο τέλος τέλος από την πείνα να τρώει ο ένας τον άλλον στην κυριολεξία.

Κατά τον ίδιο τρόπο λοιπόν μπορεί και οι παλαιοί Ευρωπαίοι ηγέτες να είχαν ως πρόθεση τους να κατασκευάσουν μια ένωση που να δίνει άπαξ δια παντός τέλος στην Ευρωπαϊκή φτώχεια, την Ευρωπαϊκή ανεργία και τους Ευρωπαϊκούς πολέμους, αλλά έτσι όπως “πάνε” τα πράγματα στο τέλος μπορεί τελικά να επιτύχουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που επιδίωκαν αρχικά.

Και όλα αυτά γιατί όπως λέει και το γνωστό ρητό, ακόμη και ο δρόμος προς την κόλαση είναι σπαρμένος με αγνές προθέσεις.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

(QE)3 cents μείνανε....

Όποιος κατέχει απλά τα βασικά της οικονομικής αλήθειας, μπορεί εύκολα κατά την γνώμη μου να αναγνωρίσει μια φούσκα, διότι ξέρει καλά πως τις περισσότερες φορές αυτή βασίζεται κυρίως επάνω στην συνεχή πιστωτική επέκταση και στα δανεικά.

Επιπλέον γνωρίζει πολύ καλά πως όποιος πολιτικός ή κεντρικός τραπεζίτης θέλει να συντηρήσει μια φούσκα, το μόνο που χρειάζεται να κάνει κάθε φορά είναι να φροντίζει να αυξάνεται συνεχώς αυτή η ποσότητα της πιστωτικής επέκτασης και των δανεικών και αυτό είτε με πραγματικά λεφτά, είτε απλά με “φωτοτυπίες”.

Από την άλλη όποιος κατέχει την επενδυτική τέχνη, γνωρίζει πολύ καλά πως μια οποιαδήποτε φούσκα στο τέλος κάποια στιγμή “σκάει”, απλά και μόνο επειδή δεν είναι δυνατόν να φουσκώνει για πάντα και κατά συνέπεια αυτός που την “φούσκωσε”, στο τέλος δεν τον γλιτώνει τον αποπληθωρισμό.

Το μόνο θέμα λοιπόν είναι αν αυτός ο “τρόμπας” που τρομπάρει τη φούσκα θα παραδεχθεί μια ώρα αρχύτερα την ήττα του και θα την σκάσει από μόνος του, ή θα το “πάει” μέχρι τέλους ελπίζοντας ή ότι αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά ή ότι ωστόσο αυτός όταν η φούσκα αυτή θα σκάσει θα έχει προλάβει και θα την έχει “κοπανήσει” και έτσι δεν θα τον “πάρουν με τις πέτρες” όταν θα έρθει ο αποπληθωρισμός.

Γι' αυτό και όποιος “φουσκώνει” μια φούσκα και ειδικά οι “Αμερικανοθρεμένοι” εκπρόσωποι της “νέας” οικονομίας, οι οποίοι βασίζουν τα οικονομικά “μαγικά” τους αποκλειστικά και μόνο στην δημιουργία φουσκών με δανεικά, το μόνο πράγμα που τρέμουν στην κυριολεξία, είναι ο αποπληθωρισμός.

Όμως όποιος φοβάται τόσο πολύ τον αποπληθωρισμό, είναι καταδικασμένος κάποια στιγμή στο μέλλον να την πατήσει από το πληθωρισμό και το ακόμη χειρότερο είναι ότι στο τέλος θα συνειδητοποιήσει κάποια στιγμή, ότι και σε αυτή την περίπτωση τελικά πάλι δεν τον γλιτώνει τον αποπληθωρισμό.

Διότι μόλις καταφθάσει ο πληθωρισμός και τους πλακώσει όλους στις “κλωτσιές” διαλύοντας στην κυριολεξία τον κοινωνικό ιστό, τότε μέχρι και ο τελευταίος ανόητος και χωρίς αντίληψη πολιτικός ή κεντρικός τραπεζίτης καταλαβαίνει τελικά με τον κακό τον τρόπο, πως είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος πριν διαλυθεί το κράτος από κανέναν εμφύλιο να σκάσει από μόνος του την φούσκα, αποσύροντας από την πιάτσα τα δανεικά και τις φωτοτυπίες και να αφήσει έτσι τον αποπληθωρισμό να κάνει την “δουλειά” του, μειώνοντας τις τιμές.

Και όλα αυτά συμβαίνουν, διότι ο πληθωρισμός αργά ή γρήγορα εμφανίζεται απλά γιατί είναι ανθρωπίνως αδύνατον για έναν γραφειοκράτη κεντρικό τραπεζίτη να μπορεί να ζυγίζει συνεχώς το ύψος της παραγωγής και έτσι να ρίχνει κάθε φορά στην “πιάτσα” τόσο χρήμα όσο απαιτείται για να παραμένουν συνεχώς σταθερές οι τιμές και έτσι είτε να μην έρθει καθόλου ο πληθωρισμός είτε ο πληθωρισμός που θα έρθει να είναι μικρός και ως εκ τούτου διαχειρίσιμος.

Έτσι αρκεί απλά μια “ανωμαλία” στην παραγωγή είτε εξαιτίας ενός πολέμου, μιας κλιματικής διαταραχής, μιας φυσικής καταστροφής, ή στο τέλος-τέλος απλά το πέταγμα μιας πεταλούδας που λέει ο λόγος, για να ανοίξουν έτσι οι “ασκοί” του πληθωρισμού και να τους “πάρει όλους και να τους σηκώσει”.

Το έργο αυτό λοιπόν της υπερπαραγωγής fiat χαρτονομισμάτων, έχει παιχτεί κατ' επανάληψη και στο παρελθόν και έχει οδηγήσει πάντα σε πληθωρισμό και τις περισσότερες φορές ακόμη και σε υπερπληθωρισμό και στον τελικό εκφυλισμό του νομίσματος, ακόμη και στην περίπτωση που αυτό ήταν ένα πάλαι ποτέ κραταιό παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, όπως για παράδειγμα τώρα το δολάριο.

Και αυτό απλά γιατί η παραγωγή χρήματος από το “πουθενά” αποτελεί στην πράξη ένα κανονικό ναρκωτικό, οπότε όχι μόνο ένας κεντρικός τραπεζίτης αλλά ακόμη και ο ίδιος ο Πάπας ή ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης που λέει ο λόγος, δεν θα ήταν δυνατό να μην μπει στον “πειρασμό” και να μην προσπαθήσει να το χρησιμοποιήσει για να μετριάσει προσωρινά τον οικονομικό πόνο που επιφέρει το σκάσιμο μιας φούσκας, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να αποτρέψει έναν επερχόμενο αποπληθωρισμό, ο οποίος πάντα στο τέλος φανερώνει μεγαλοπρεπέστατα όχι μόνο την “γύμνια” της οικονομίας αλλά και την οικονομική ανεπάρκεια του ίδιου του κεντρικού τραπεζίτη.

Αυτός είναι και ο λόγος που ήμουν σίγουρος ότι ο Ben θα προχωρούσε σε ένα QE3 μόλις έβλεπε ότι η φούσκα της Αμερικανικής οικονομίας θα ξέμεινε από τα “καύσιμα” του προηγούμενου QE, και ότι οι τιμές στα ακίνητα θα είχαν αρχίσει να ξεφουσκώνουν επικίνδυνα.

Διότι έτσι θα υπήρχε ο κίνδυνος να “σκάσει μύτη” ο αποπληθωρισμός και να φανερώσει όχι μόνο το μέγεθος της φούσκας στα ακίνητα και την “γύμνια” της ίδιας της Αμερικανικής οικονομίας, αλλά ακόμη και την δική του οικονομική ανεπάρκεια.

Όμως κατά την γνώμη μου, η δήλωση του για απεριόριστες αγορές εγγυήσεων χρεογράφων ενυπόθηκων δανείων, δείχνει ότι μάλλον βρισκόμαστε στις τελευταίες πράξεις του “έργου” της κατάρρευσης του δολαρίου και ως εκ τούτου της de facto παύσης του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, το οποίο κατά την γνώμη μου είναι πιθανό να συμβεί ακόμη και μέσα στο 2013.

Αυτό που μένει κατά την γνώμη μου για να ολοκληρωθεί το “έργο” της κατάρρευσης της Αμερικανικής οικονομίας δια του υπερπληθωρισμού, είναι να αρχίζει ο Ben να δανείζει απευθείας με το “ελικόπτερο” όχι μόνο σε τράπεζες, αλλά και τις εταιρίες που είναι και αυτές “Too big to fail”, πατώντας συνεχώς το κουμπί των φωτοτυπιών του George Washington και στο τέλος-τέλος ακόμη και να μοιράζει δολάρια σε όποιον περνάει έξω από τα κεντρικά ή τα περιφερειακά γραφεία της FED.

Διότι εκτός από άσχετος περί της οικονομικής αλήθειας, θα πρέπει να είναι κανείς και πολύ αφελής για να πιστεύει ότι μπορεί να πετύχει το QE3 και να φέρει πραγματική και βιώσιμη ανάπτυξη, εκεί δηλαδή που απέτυχαν τα QE1 και QE2 και όλα αυτά μάλιστα δημιουργώντας πάλι μια νέα φούσκα στα ακίνητα.

Πιο πιθανό βλέπω εγώ στο άμεσο μέλλον εκτός από όλες τις εμπορικές και επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ, αυτή τη φορά να χρεοκοπεί και η ίδια η FED δια της “υπερθερμάνσεως” του ηλεκτρονικού τυπογραφείου της.

Διότι αντίθετα με όσα πιστεύουν οι αφελείς, η πραγματικότητα μας “φωνάζει” ότι όσες φωτοτυπίες και να τυπώσει ο Ben, δεν πρόκειται να πετύχει πραγματική ανάπτυξη παρά μόνο προσωρινή και αυτό γιατί η Αμερικανική οικονομία έχει πάψει προ πολλού να παράγει και έχει μετατραπεί πια σε μια οικονομία υπηρεσιών η οποία βασίζεται πάνω στην κατανάλωση δια της πιστωτικής επέκτασης και στα δανεικά του κράτους, δηλαδή κατ' ουσίαν έχουμε να κάνουμε όχι απλά με μια φούσκα, αλλά για μια καραφουσκάρα Ελληνικού τύπου.

Κατά συνέπεια λοιπόν ο Ben είναι “καταδικασμένος” να τυπώνει συνεχώς φωτοτυπίες με μηδενικά επιτόκια, όχι για να επιτύχει κάποια στιγμή μια μακροπρόθεσμη και βιώσιμη ανάπτυξη, αλλά απλά για να μην του σκάσει η φούσκα στα χέρια, ή στα χέρια του φίλου του του Barack πριν από τις προεδρικές εκλογές.

Όμως αυτό που φαίνεται να αγνοεί παντελώς ο Ben, είναι ότι δεν φταίει η ανάπτυξη που δεν έρχεται και η ανεργία που δεν μειώνεται με το τύπωμα των φωτοτυπιών του και τα δανεικά του κράτους, αλλά είναι το διδακτορικό του που είναι λάθος.

Και αυτό διότι η Αμερική δεν βγήκε από το Great depression λόγω της εκτύπωσης χρήματος από το πουθενά και των κρατικών δαπανών, αλλά λόγω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, ο οποίος μηδένισε το “κοντέρ” τόσο της ανεργίας όσο και των μισθών, αλλά και γενικότερα της Αμερικανικής οικονομίας στο σύνολό της.

Έτσι λοιπόν προβλέπω ότι εκτός από την άνοδο των τιμών του χρυσού και των εμπορευμάτων, πάλι ο Ben δεν θα καταφέρει τίποτα όσον αφορά την μακροπρόθεσμη βελτίωση της Αμερικανικής οικονομίας, παρά μόνο ίσως να αυξήσει βραχυπρόθεσμα τις τιμές των Αμερικανικών κατοικιών και των μετοχών, απλά κάνοντας την φούσκα μεγαλύτερη.

Μια νέα άνοδος όμως των τιμών των πρώτων υλών και των εμπορευμάτων που κατά την γνώμη μου θα γίνει η αιτία αναταραχών και εντάσεων όχι μόνο στα φτωχά κράτη της γης, αλλά και σε κάποια από τα λεγόμενα προηγμένα Δυτικά, ίσως ακόμη και στην ίδια την Αμερική.

Διότι με τέτοια επίπεδα ανεργίας επιπέδου depression στην Αμερική και τις τιμές του πετρελαίου των τροφών και των βασικών αγαθών και προϊόντων να ανεβαίνουν συνεχώς με τα QE του Ben, o άνεργος Αμερικανός θα δυσκολεύεται όλο και περισσότερο για να επιβιώσει και κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον το πιο πιθανό είναι να ξεσηκωθεί και αυτός με την σειρά του και να πάρει “με τις πέτρες” τόσο τον Ben όσο και τους υπόλοιπους Αμερικανούς κυβερνώντες.

Έτσι λοιπόν αυτό που προβλέπω είναι πως σύντομα ο Ben εκτός από καλύτερος φίλος του χρυσού, μάλλον πρόκειται να αποδειχθεί και ο καλύτερος φίλος του Νοστράδαμου.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Πουλάμε όταν είναι να βγει ο Τσίπρας.... και αγοράζουμε όταν θα είναι να πέσει ο Μιχαλολιάκος...

Το χρηματιστήριο πάντα δίνει ευκαιρίες για κέρδη είτε με το “πάνω” είτε με το “κάτω”, αρκεί κανείς να βρίσκεται τη σωστή στιγμή στο σωστό σημείο.

Επειδή όμως είναι πολύ δύσκολο να κερδίζει κανείς συνεχώς και με τα “πάνω” και με τα “κάτω”, το αμέσως καλύτερο που μπορεί να κάνει, είναι να μπορεί να ξεχωρίζει το πότε θα πρέπει αυτός να βρίσκεται μέσα στην αγορά και πότε απ' έξω.

Για την ακρίβεια το πιο σημαντικό πράγμα στο χρηματιστήριο κατά την γνώμη μου δεν είναι το πότε θα είναι κανείς μέσα, αλλά το πότε θα είναι στην απ' “έξω”.

Και αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά για να την “γλυτώνει” όταν χάνονται τα πολλά λεφτά και να έχει έτσι πιθανότητες για να είναι μέσα όταν η αγορά θα “πληρώνει” τα πολλά λεφτά.

Διότι αυτό που δεν πρέπει να ξεχνά ποτέ κανείς στις αγορές και στα χρηματιστήρια, είναι πως ότι κατεβαίνει, ανεβαίνει και πως ότι ανεβαίνει κάποια στιγμή έρχεται η ώρα για να “γκρεμοτσακιστεί” και αυτό με τη σειρά του.

Έτσι το μόνο που πρέπει να κάνει ένας υποψήφιος κερδοσκόπος αν θέλει να είναι επιτυχημένος, είναι να μπορεί να αναγνωρίζει το πότε ένα χρηματιστήριο ή μια αγορά μετά από μια παρατεταμένη άνοδο ή πτώση, έχει υπερβάλει είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω και αυτό για να πάρει την αντίστοιχη θέση.

Γι' αυτό και οι παλιές “καραβάνες” των αγορών γνωρίζουν καλά ότι τα πολλά και γρήγορα λεφτά στο χρηματιστήριο βγαίνουν όταν αυτές έχουν προεξοφλήσει κάτι, το οποίο όμως τελικά δεν έρχεται διότι στην θέση του έρχεται κάτι άλλο διαφορετικό, έστω και προσωρινά.

Έτσι λοιπόν αφού το Ελληνικό χρηματιστήριο με τις 500 μονάδες του προεξόφλησε την έξοδο της Ελλάδος από το ευρώ και την άνοδο των αντιμνημονιακών δυνάμεων στην εξουσία και αφού τελικά τίποτε από όλα αυτά δεν ήρθε ακόμη, μετά τις δεύτερες εκλογές άλλαξε συμπεριφορά και μας “έσκασε” μια ωραία και με την “βούλα” αντιστροφή τάσης.

Και όλα αυτά πιστεύω για να αποδείξει για άλλη μια φορά στην πράξη, ότι όταν ακόμη και αυτοί που πληρώνονται για να γράφουν για μετοχές σταματήσουν πια να γράφουν για μετοχές αλλά γράφουν για καταστροφές, τότε είναι η ώρα να αγοράζει κανείς μετοχές, έστω και για βραχυπρόθεσμα.

Όμως δεν πρόλαβε η αγορά να δώσει αξιόλογα κέρδη και αμέσως αυτοί που μας πρότειναν να αγοράσουμε μετοχές στις 2000 στις 1500 και στις 1.000 μονάδες, βγήκαν πάλι και μας προτείνουν να αγοράσουμε ξανά μετοχές.

Κατά την γνώμη μου όμως δεν γράφονται έτσι οι μακροπρόθεσμοι πάτοι, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το Ελληνικό χρηματιστήριο δεν είναι σε θέση να δώσει άμεσα αξιόλογα κέρδη μέχρι βέβαια να βγει ο Τσίπρας, ή ακόμη πως κάποιες μετοχές δεν έχουν δει ήδη τα μακροχρόνια χαμηλά τους, ιδίως αυτές με τα καλά θεμελιώδη.

Η άποψή μου όμως είναι ότι ο μακροπρόθεσμος πάτος του Ελληνικού χρηματιστηρίου δεν έχει γραφτεί ακόμη και πως όταν αυτός θα γράφεται στους δρόμους θα ρέει αίμα στην κυριολεξία, απόρροια της θεραπείας του “σοκ και του δέους” που απαιτείται κατά την γνώμη μου για να βάλει “μυαλό” η Ελληνική κοινωνία και για να κλείσει έτσι τον κύκλο της η Ελληνική οικονομία και να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος, αυτός της οικονομικής ανάπτυξης και των μετοχών.

Διότι δυστυχώς απλά με ψυχολογική υποστήριξη τύπου Αντώνη, ευχολόγια και “ασπιρίνες” δεν είναι δυνατόν κατά την γνώμη μου να καταπολεμηθεί μια πολύ σοβαρή ασθένεια, όπως για παράδειγμα ο “καρκίνος”.

Και αυτό γιατί όπως έχω ξαναπεί το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι πια μόνο πολιτικό ή οικονομικό και λογιστικό, αλλά κατ' εξοχήν κοινωνικό.

Κατά την γνώμη μου λοιπόν η Ελλάδα πάσχει από “κοινωνικό καρκίνο” τελευταίου σταδίου, με την Ελληνική κοινωνία να παρουσιάζει όλα εκείνα τα σημάδια της διάλυσης, τα οποία παρουσιάζει μια οποιαδήποτε κοινωνία της ιστορίας πριν αυτή καταρρεύσει ολοκληρωτικά.

Το ότι λοιπόν κάποιοι “γιατροί” της είχαν δώσει από 1 έως 2 χρόνια ζωής και αυτή μετά από 3 χρόνια δεν λέει να τα “τινάξει” ακόμη, αυτό δεν σημαίνει ότι την σκαπούλαρε κιόλας και ότι δεν θα “πεθάνει” τελικά.

Για την ακρίβεια το γεγονός αυτό κάθε μέρα που περνά αυξάνει εκθετικά τις πιθανότητες η αυριανή μέρα να είναι τελικά η “μέρα” της.

Και αυτό γιατί μπορεί μεν ο “ασθενείς” να δείχνει πως είναι φυσιολογικός, να περπατάει και να μιλάει, αλλά μέσα του ο “καρκίνος” του κατατρώει τα “όργανα” και κάποια στιγμή ίσως και σε ανύποπτο χρόνο θα συμβεί τελικά αυτό που έχουν προβλέψει οι περισσότεροι “γιατροί”.

Όχι βέβαια ότι δεν γίνονται και θαύματα, αλλά η κοινή λογική λέει ότι όσο ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα θα συρρικνώνεται, τόσο θα πρέπει να μειώνονται οι μισθοί και το βιοτικό μας επίπεδο.

Έτσι μετά τα μέτρα που πήρε ο Γιώργος και αυτά που θα πάρει σύντομα ο Αντώνης, τα επόμενα μέτρα πιστεύω ότι θα κληθεί να τα πάρει ο Αλέξης.

Όμως η άποψή μου είναι ότι ο Αλέξης αντί να πάρει νέα μέτρα, θα πάρει τελικά  τα δικά μας “μέτρα”, αλλά και αυτά της Μέρκελ και της ίδιας της Ευρωζώνης, για να μην πω και της παγκόσμιας οικονομίας.

Έτσι λοιπόν μπορεί τώρα οι μετοχές να φαντάζουν φθηνές, αλλά πιστεύω ότι με πρωθυπουργό τον Αλέξη είναι ακόμη πολύ ακριβές.

Αυτό που δεν ξέρω βέβαια είναι αν αυτές θα είναι φθηνές ή ακριβές και με τον παραεπόμενο πρωθυπουργό τον Μιχαλολιάκο, ο οποίος θα κληθεί κατά την γνώμη μου με την σειρά του να πάρει τα “μέτρα” του Αλέξη.

Όμως αυτό που νομίζω ότι γνωρίζω καλά, είναι πως όταν θα είναι ώρα για να “πέσει” και αυτός με την σειρά του (είπαμε ότι ανεβαίνει κατεβαίνει), μάλλον θα έχει ολοκληρωθεί η θεραπεία του “σοκ και του δέους” που απαιτείται κατά την γνώμη μου για να φτιάξει η Ελληνική κοινωνία και άρα τότε θα είναι ώρα να αγοράζει κανείς μετοχές, όταν όλοι θα τις “κλαίνε” και θα τους κάνουν τα “σαράντα”, γιατί θα μάλλον θα έχουν επικεντρωθεί επάνω στην εθνική τραγωδία μας.

Όλα αυτά όμως ίσως είναι λίγο μακρινά και στις αγορές ισχύει πως όσο η “ορχήστρα” παίζει “μουσική”, τόσο πρέπει κανείς να “χορεύει” και όχι να γκρινιάζει.

Βέβαια αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι πως η αγορά τώρα που αρκετοί την ξαναθυμήθηκαν και άρχισαν να προτείνουν ξανά αγορές, αυτή αντί να φοβίζει, συνεχίζει να “πανηγυρίζει”.

Κανονικά αν εγώ κάνω λάθος και αυτός είναι όντως ένας κανονικός μακροπρόθεσμος πάτος, τότε η αγορά θα πρέπει να προσπαθήσει να φοβίσει τα “αδύναμα χέρια” πλησιάζοντας ξανά τα χαμηλά της, απλά για να μαζέψουν τα δυνατά χέρια περισσότερα χαρτιά.

Έτσι το μόνο που έμεινε για να με φοβίζει πια είναι μόνο ο Νοστράδαμος, καθώς και σε ποιόν θα “σπρώξουμε” τις μετοχές μας όταν θα πλησιάζει η ώρα για να γίνει πρωθυπουργός ο Αλέξης.

Εκτός αν κάποιος πιστεύει ότι τα πράγματα από εδώ και πέρα στην Ελλάδα θα γίνονται καλύτερα μέρα με την μέρα, τόσο στην οικονομία όσο και στην κοινωνία ή ακόμη και αν πιστεύει ότι ο Αλέξης μετά τον Ορλ-ανδρέου αποδειχθεί και αυτός ένας Τσιπρ-ανδρέου, κάτι που εγώ προσωπικά δεν το νομίζω.

Αλλά κατά την γνώμη μου δεν πρέπει να ανησυχούμε ακόμη και για αυτό, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι στις αγορές πάντα υπάρχουν “κορόιδα”, όπως για παράδειγμα αυτά που αγοράζουν τώρα μετοχές στα Ευρωπαϊκά και Αμερικάνικά χρηματιστήρια, επειδή “βήχει” λέει ο Μπέν και “κλάνει” ο Ντράγκι.

Και αυτό το λέω επειδή πιστεύω ότι σε αντίθεση με το Ελληνικό χρηματιστήριο στο οποίο η φούσκα των δανεικών και της πιστωτικής επέκτασης έχει ήδη σκάσει, στα ξένα αυτή καλά κρατεί αλλά και “φουσκώνει” ακόμη περισσότερο.

Γι' αυτό λοιπόν σε αυτά, πουλάμε όταν ανακοινωθεί και επίσημα το QE3 και αγοράζουμε ξανά όταν οι δείκτες διαιρέσουν δια 3.....

Ο "Καθηγητής Λυκείου”