The end of “Write a check solution” με δανεικά...

Όσο τα χαρτονομίσματα-φωτοτυπίες των Δυτικών θα γίνονται δεκτά από τους “σκλάβους της Ανατολής”, ο Ευρωπαϊκός και κατ' επέκταση ο Δυτικός πολιτισμός θα καταφέρνει να επιβιώνει γράφοντας απλά κάθε φορά ένα “check” και αυτό με δανεικά, η κατάρρευση θα αρχίσει όταν μοιραία κάποια στιγμή οι ίδιες οι αγορές είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο, αρχίσουν πια να συνειδητοποιούν πως τα χαρτονομίσματα των Δυτικών στην πραγματικότητα δεν έχουν καμιά αξία.

Όλες οι φούσκες με μια “Μανία” σκάνε...

Όπως και με την Χρηματιστηριακή φούσκα του 1999-2000, η οποία έσκασε μετά από μια μεγάλη και γενικευμένη “Μανία”...

 

και όταν όλοι σχεδόν "έτρεξαν" να μπουν στο Χρηματιστήριο για να επωφεληθούν από τον εύκολο πλούτο που τότε αυτό μοίραζε απλόχερα...

 

έτσι και τώρα η βασισμένη πια στα Δανεικά από Κάλπικα χαρτονομίσματα φούσκα του Δυτικού Πολιτισμού πρόκειται να σκάσει και αυτή με την σειρά της...

 

αυτή τη φορά όμως με την "Μανία" των απανταχού "Οικονομικών Μεταναστών” της Ανατολής, να τρέχουν και να στοιβάζονται στα σύνορα της...

 

μπας και μπορέσουν και αυτοί να “γευτούν” λίγο από τον "Τεράστιο" αλλά και “Αιώνιο” αυτό πλούτο...

 

αλλά και του εύκολου και ασφαλούς τρόπου διαβίωσης μέσω των διάφορων επιδομάτων και παχυλών συντάξεων του Δυτικού Πολιτισμού...

 

"κοινωνικών παροχών" που μπροστά τους μοιάζει με νεογέννητο  γατάκι ο "Άρτος" του παλιού Ρωμαϊκού Πολιτισμού...

   

Η φούσκα του αιώνα...

Έχω ξαναπεί πως κάποια στιγμή η παγκόσμια Ιστορία θα (κατα)γράψει πως η μεγαλύτερη φούσκα του εικοστού πρώτου αιώνα δεν ήταν ούτε οι μετοχές, ούτε τα ομόλογα, ούτε και τα ακίνητα, αλλά τα χαρτονομίσματα.

Και όταν κάποια στιγμή (και σύντομα) αυτή η τεραστίων διαστάσεων φούσκα σκάσει και φύγει όλος αυτός “ο αέρας ο κοπανιστός” από τα χαρτονομίσματα, εκεί που θα πάει με μαθηματική ακρίβεια είναι φυσικά στον “αντίποδα”, δηλαδή στα commodities.

Έτσι και μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας, δεν πρόκειται απλά να δούμε μόνο "αστρονομικές" τιμές στα παντός φύσεως εμπορεύματα, αλλά ακόμη και δελτία και ειδικά σε εμάς εδώ στην Ελλάδα ακόμη και ελλείψεις σε πολλά βασικά αγαθά. 

Ο κύκλος των 18 χρόνων...

Αν μελετήσει κανείς την οικονομική ιστορία θα διαπιστώσει πως αυτή αποτελείται από διαδοχικούς κύκλους διάρκειας 18 χρόνων κατά μέσο όρο, κύκλους στους οποίους πότε η οικονομία πάει καλά και οι μετοχές υπεραποδίδουν έναντι των υλικών και κύκλους στους οποίους η οικονομία “έχει τα χάλια της” και τα υλικά υπεραποδίδουν κατά μέσο όρο έναντι των μετοχών.

Μέσα σε αυτούς τους μακροπρόθεσμους κύκλους των 18 χρόνων υπάρχουν φυσικά και μεσοπρόθεσμοι κύκλοι διάρκειας 3 περίπου χρόνων, μέσα στους οποίους οι κινήσεις μετοχών και commodities είναι προσωρινά αντίθετες, απ' ότι η βασική τάση στον κύριο κύκλο.

Πάντα όμως ένας τέτοιος κύκλος στο τέλος τελειώνει με φούσκα, είτε στις μετοχές είτε στα commodities.

Τώρα λοιπόν και μετά από σχεδόν 16 χρόνια από το σκάσιμο της μεγάλης φούσκας των μετοχών στις αρχές της δεκαετίας του 2000, βρισκόμαστε ήδη μέσα σε έναν τέτοιο κύκλο “παρακμής” και πιο συγκεκριμένα, προς το τέλος αυτού.

Και αν λάβει κανείς υπόψιν του πως τα προηγούμενα 3 χρόνια οι μετοχές (σχεδόν παγκοσμίως)  υπεραπόδοσαν σημαντικά έναντι των εμπορευμάτων, εύκολα καταλαβαίνουμε πως όσον αφορά τα commodities βρισκόμαστε κοντά σε σημαντικό πυθμένα και άρα κοντά σε μια μεγάλη αγοραστική ευκαιρία, δεκαετίας και βάλε.

Έτσι σε 3 με 4 χρόνια από τώρα, τα εμπορεύματα όχι μόνο θα έχουν υπεραποδόσει κατά πολύ έναντι των μετοχών, αλλά μέχρι το τέλος του '18 με '19 θα έχουν γίνει μια κανονική φούσκα, με τιμές δεκαπλάσιες και βάλε από αυτές στις οποίες βρίσκονται σήμερα.

Γιατί αν έχει αποδείξει κάτι η παγκόσμια οικονομική ιστορία, είναι πως ένας οικονομικός κύκλος “παρακμής” τελειώνει σίγουρα με πολύ πληθωρισμό και αρκετά συχνά και με κάποιον μεγάλο πόλεμο.
 
Έτσι μπορεί λοιπόν τόσο καιρό οι τιμές των εμπορευμάτων να πέφτουν, αλλά αυτό που πρέπει να έχει κανείς στο μυαλό του, είναι πως αυτές πέφτουν επειδή προεξοφλείται πτώση στην ζήτηση, δηλαδή ύφεση.

Όμως όταν η οικονομία δουλεύει “ρολόι” και αναπτύσσεται πραγματικά, αυτό που συμβαίνει στην πράξη είναι πως οι τιμές των εμπορευμάτων πέφτουν επειδή αυξάνεται η παραγωγή λόγω της αύξησης της παραγωγικότητας και όχι γιατί μειώνεται η ζήτηση, η οποία αυξάνεται και αυτή μεν, αλλά με ρυθμό μικρότερο από αυτό της παραγωγής.

Το ακόμη χειρότερο όμως είναι πως όταν η οικονομία δεν “τσουλάει”, αυτό που κάνουν πάντα “Ιστορικά” οι απανταχού πολιτικοί και διοικούντες είναι να αυξάνουν κατά πολύ την παροχή του μέσου συναλλαγής δηλαδή του νομίσματος, όπως δηλαδή κάνουν μανιωδώς τα τελευταία 16 χρόνια.

Και κάποια στιγμή προς το τέλος του κύκλου αυτό που γίνεται πάντα είναι να το “τερματίζουν” εντελώς, να “καίνε” δηλαδή την “πρέσα” από την υπερβολική χρήση.

Μην έχετε λοιπόν καμιά αμφιβολία πως αυτό που έκαναν τόσο καιρό, αυτό θα κάνουν και τώρα σε λίγο όταν χρεοκοπήσουν ξανά όλοι πάλι. Το θέμα μας λοιπόν και εδώ δεν είναι το εάν, αλλά το πότε θα “καεί η πρέσα”.

Εκτός αν κανείς πιστεύει ξανά πως και εδώ:

“Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά”...

οπότε αυτό που έχω εγώ να του ευχηθώ ξανά είναι:

“Καλή τύχη” (ξανά κόντρα και στο Ιστορικό αλλά και στο οικονομικό μοντέλο)... 

===============================================

 

ΥΓ: Εδώ πατριώτες και μη, κλείνει οριστικά και ο δικός μου ο “κύκλος”...

Μετά από σχεδόν 500 αναρτήσεις, μπορεί να κανείς να ισχυριστεί με σχετική σιγουριά πως ότι ήταν να γραφεί γράφτηκε και ότι ήταν να προβλεφθεί προβλέφθηκε. 

Από εδώ και πέρα σειρά για να “μιλήσουν” έχουν τα γεγονότα.

Δεν ξέρω εσείς, πάντως εγώ πέρασα πολύ ωραία αυτά τα σχεδόν 5 χρόνια, στα οποία πιστεύω ότι όσον αφορά τις αγορές τα κατάφερα πολύ καλύτερα από τους περισσότερους πιστοποιημένους χρηματιστηριακούς αναλυτές αλλά και τους περισσότερους από τους “καλοπληρωμένους” οικονομικούς δημοσιογράφους, οι οποίοι όχι μόνο δεν έβλεπαν σχεδόν ποτέ την τάση, αλλά ούτε καν την “τύφλα τους”.

Έτσι όλο έγραφαν πως “όπου νάνε απογειωνόμαστε” και εμείς όλο "πιο κάτω" πηγαίναμε, αλλά και όλο στις κορυφές φώναζαν πως “τώρα ξεκινά η άνοδος” και πως “μας τα πήραν τα χαρτιά πατριώτες...” ενώ στους πάτους έγραφαν “επικήδειους” και κρεμούσαν “μαύρες πλερέζες”,

Αλλά ακόμη και από την ίδια την Goldman Sachs νομίζω πως πολύ καλύτερα τα πήγα, που στα 10 ευρώ έδινε τιμή στόχο για την ΔΕΗ τα 14 και μετά αυτή έπεσε στα 4 (και αυτή και ο Αλέξης μαζί) και τώρα είναι πια στα 3 (και παρακάτω, δεν την προλαβαίνω πια) όσα δηλαδή θα πάρουμε σε λίγο όλοι μας.

Ή που όλοι αυτοί μαζί λίγο πάνω από τις 1000 μονάδες πρόβλεπαν χρησιμοποιώντας τον Μπάφετ τον Σόρος και δεν ξέρω εγώ ποιόν άλλον, πως το ΧΑΑ έχει δει λέει τον μακροπρόθεσμο πάτο του (που τώρα ξαναγράφει), ενώ εγώ αντικειμενικά (και με χειρόγραφα) τα κατάφερα απείρως καλύτερα στις προβλέψεις μου χρησιμοποιώντας απλά τον Πρέκα, τον Παπαφλέσσα και την απλή “μέθοδο των τριών” από το δημοτικό.

Τώρα λοιπόν είναι πιστεύω ώρα για να “σιωπήσω” και να περιμένω απλά να ακούσω το μεγάλο ΜΠΑΜ...

και μακάρι αυτό να είναι το μπαμ της “απογείωσης” μας και ως κοινωνία και ως οικονομία...

Γιατί όπως έχω πει πολλές φορές εγώ δημόσιος υπάλληλος είμαι.

Τελειώνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που μου κρατούσατε “συντροφιά” τόσο καιρό, έστω και αν από τους περισσότερους δεν “άκουσα” ποτέ την άποψή τους.

Ελπίζω και εύχομαι κάποια στιγμή να τα ξαναπούμε...

κάτω από καλύτερες συνθήκες...

θα κλείσω με κάτι τελευταίο...

   

"Δεν είναι οι νικητές που γράφουν την Ιστορία...

αλλά η ατελής ανθρώπινη φύση ..."

 

“Καλή τύχη” σε όλους μας...

Ο “Καθηγητής Λυκείου” και “ΔασκαΛάκος” και “Prophet” μαζί...

“Κάποιο λάκκο έχει η φάβα...”

Αν ζούσε σήμερα ο παππούς μου που ήταν και αγράμματος και του έλεγα:

“Μη στενοχωριέσαι παππού που σου χάλασε το χαλάζι τη σοδειά, γιατί σε λίγο θα έρθει η κεντρική τράπεζα, θα τυπώσει λεφτά, θα τα μοιράσει και έτσι μετά όλα θα φτιάξουν...

είμαι σίγουρος πως θα μου απαντούσε:

“Κοίτα παιδί μου, για πρόσεχε λιγάκι γιατί έτσι που μου τα λες μάλλον...

Κάποιο λάκκο έχει η φάβα...”

Και όμως σήμερα οι περισσότεροι σε ετούτο εδώ τον πλανήτη, από απλοί οικονομολόγοι μέχρι καθηγητές πανεπιστημίων και νομπελίστες και από δεξιοί μέχρι αριστεροί και από δημοκράτες μέχρι εθνικιστές και φασίστες, έχουν πεισθεί για τα καλά (αλλά και προσπαθούν ταυτόχρονα να πείσουν και εμάς) πως όταν λέει η οικονομία δεν πάει καλά, τότε αρκεί η “παντοδύναμη” κεντρική τράπεζα να τυπώσει χαρτονομίσματα σε φωτοτυπίες να τα μοιράσει και έτσι μετά η οικονομία θα βελτιωθεί και στο τέλος θα “απογειωθεί” κιόλας.

Και όλα αυτά χωρίς καμιά σοβαρή επίπτωση ή σοβαρή “παρενέργεια”, για σχεδόν κανέναν και πουθενά.

Και μετά μας λένε πως θα μας καταστρέψει λέει η “τεχνητή νοημοσύνη”.

Μπορεί, αλλά αφού όμως πρώτα μας έχει καταστρέψει η έλλειψη “κοινής νοημοσύνης”.

Και όχι μόνο αυτό αλλά η κάθε κεντρική τράπεζα που τώρα πια θεωρεί το νόμισμα ως μια “ιδιοκτησία” της και πως είναι τόσο “παντοδύναμη” ώστε να μπορεί να καθορίζει ανά πάσα στιγμή όποια τιμή θέλει αυτή γι' αυτό, πιστεύει κιόλας ταυτόχρονα πως για να τονωθεί λέει η οικονομία, αρκεί αυτή να υποτιμά συνεχώς το νόμισμα της έναντι των άλλων των “ανταγωνιστών”, σε έναν αγώνα δρόμου δηλαδή προς το “απόλυτο μηδέν”.

Όμως από την άλλη η κοινή λογική αλλά και η παγκόσμια οικονομική ιστορία μας λένε πως ένα κράτος ή μια αυτοκρατορία του παρελθόντος ήταν ισχυρές όσο το νόμισμά τους παράμενε ισχυρό και τους “έπαιρνε η κατηφόρα της παρακμής” όσο υποτιμούσαν συνεχώς το νόμισμά τους, για να καταρρεύσουν τελικά κάποια στιγμή εντελώς όταν κατέρρευσε ολοσχερώς το νόμισμα τους.

Γιατί όπως έχει πει και ο Λένιν:

“Για να καταστρέψεις τον εχθρό (καπιταλισμό) ένα πράγμα πρέπει να κάνεις... να του καταστρέψεις το νόμισμα.

'Έτσι λοιπόν και ο κομμουνισμός ουσιαστικά από αυτό καταστράφηκε και δυστυχώς και ο Δυτικός πολιτισμός της εποχής μας, από αυτό πρόκειται να καταστραφεί προσεχώς.

Γιατί την πραγματικότητα αυτό που κάνουν όλα αυτά τα τελευταία χρόνια όλες σχεδόν οι κεντρικές τράπεζες ανά τον κόσμο, είναι απλά να καταστρέφουν το νόμισμά τους.

Διότι ένα fiat νόμισμα “είναι απλά ο καθρέφτης του λαού του” που έλεγε και ο Γερο-Κοστολάνι και γι' αυτό ότι και να κάνουν οι “παντοδύναμες” κεντρικές τράπεζες για να παραμορφώνουν την εικόνα συνεχώς με τεχνάσματα, κάποια στιγμή θέλουν δεν θέλουν η πραγματικότητα θα αποτυπωθεί και το ακόμη χειρότερο κάποια στιγμή από την πολύ χρήση της “πρέσας” ο καθρέφτης μοιραία θα “σπάσει”, οπότε το πιο πιθανό είναι να ακολουθήσουν και αρκετά χρόνια “γρουσουζιάς”.

Και μπορεί αυτό να ακούγεται από ολίγον έως πολύ "περίεργο", όμως αν μελετήσει κανείς προσεκτικά την παγκόσμια οικονομική ιστορία θα διαπιστώσει πως και άλλες φορές ο άνθρωπος είχε καθιερώσει fiat χαρτονομίσματα τα οποία όμως απέτυχαν όλα με τον ίδιο τρόπο και αυτό επειδή απλά ένα fiat χαρτονόμισμα στην πραγματικότητα αξίζει μόνο το χαρτί και το μελάνι που φέρει επάνω του, δηλαδή με άλλα λόγια σχεδόν τίποτε και συνεχίζει να έχει αξία όχι επειδή απλά το κράτος το λέει αυτό, αλλά επειδή οι πολίτες με την “ατελή φύση τους” συνεχίζουν να το πιστεύουν.

Όταν όμως κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα και είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο θα ανακαλύψουν τελικά όλοι (γιατί πάντα στο τέλος αυτό γίνεται) την “πικρή¨ αλήθεια (γιατί η αλήθεια δεν κρύφτηκε ποτέ αιώνια), ότι δηλαδή τα χρήματα στην πραγματικότητα δεν είναι “πραγματικά”, τότε έχει να γίνει το “έλα να δεις” και τότε είναι που το '08 θα μοιάζει με “σχολική εκδρομή” μπροστά σε αυτό που θα επακολουθήσει.

Όποιος δεν μπορεί να το κατανοήσει αυτό και πιστεύει πραγματικά πως το κράτος μπορεί να παίρνει όποτε θέλει ένα χαρτί και να γράφει πάνω του ότι νούμερο θέλει και αυτό να είναι χρήμα, τότε ας μην κάνει καν τον κόπο να διαβάζει το παρακάτω κείμενο.

Και το κυριότερο αν πιστεύει ξανά ότι και στο χρήμα...

 “αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά” 

και πως αυτό το fiat χρήμα που έχουμε τώρα θα παραμείνει ως χρήμα “στον αιώνα τον άπαντα”, τότε το μόνο που έχω εγώ να του ευχηθώ είναι :
 
”Καλή τύχη” (ενάντια στο οικονομικό και πάντα ενάντια και στο ιστορικό μοντέλο)...

Οι φωτοτυπίες του George Washington...

Μετά από σχεδόν εκατό χρόνια στα οποία ένα κράτος παραμένει αδιαμφισβήτητα παγκόσμιος οικονομικός ηγέτης, το κυριότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής είναι πως οι περισσότεροι αρχίσουν πια και πιστεύουν πως αυτό θα κρατήσει αιώνια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της κυριαρχούσας αυτής άποψης του συρμού είναι πως:

πέφτει το δολάριο; ωφελείται λέει η Αμερικανική οικονομία...
 
ανεβαίνει το δολάριο; πάλι ωφελείται η Αμερικανική οικονομία... 


Και πάντα είτε πέφτει είτε ανεβαίνει το δολάριο, παραμένει και θα παραμείνει εσαεί όχι μόνο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, αλλά και "εικόνισμα".

Όμως όλοι αυτοί αυτό που μάλλον δεν έχουν “πάρει πρέφα” είναι πως τα τελευταία σχεδόν εκατό χρόνια χρόνια, από τότε δηλαδή που δημιουργήθηκε η “παντοδύναμη” και “πανίσχυρη” Fed με το “πιεστήριο” της, το δολάριο έχει χάσει πάνω από το 95% της αγοραστικής του δύναμης.

Και έτσι μετά από αυτό το πρόσφατο “ράλι των κορόιδων” (των οικονομικών αλλά και των αγορών) και στην επόμενη οικονομική κρίση, το πιο πιθανό είναι να χάσει και το υπόλοιπο 5% και όλα αυτά το πολύ μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας.

Το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί άλλωστε και με την λίρα του προηγούμενου παγκόσμιου οικονομικού ηγέτη, το πάλαι ποτέ πανίσχυρο Ηνωμένο Βασίλειο, το ίδιο ακριβώς πρόκειται να συμβεί και τώρα.

Μην έχετε λοιπόν καμιά αμφιβολία λοιπόν πως έτσι όπως χρεοκόπησε ουσιαστικά στις αρχές της δεκαετίας του '70 το Ηνωμένο Βασίλειο με την είσοδο του ΔΝΤ, το ίδιο ακριβώς πρόκειται να συμβεί προσεχώς και με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, αν φυσικά υπάρχει μέχρι τότε το ΔΝΤ.

Το θέμα μας λοιπόν και εδώ δεν είναι το “εάν”, αλλά το “πότε”...

Το νόμισμα “τραβεστί” δια “πολιτικής απόφασης”...

Έχω γράψει προ πολλού πως οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής ένωσης, από ένα σημείο και μετά έχουν αρχίσει και θυμίζουν έντονα ένα ζευγάρι ηλικιωμένων στην Κυψέλη, οι οποίοι πριν από πολλά χρόνια διατηρούσαν επί μήνες άταφη την νεκρή κόρη τους στο διαμέρισμά τους, αρνούμενοι να αποδεχθούν την πραγματικότητα.

Έτσι τώρα πια και μετά την πάροδο ολίγων χρόνων, αυτό που έχει γίνει στην πραγματικότητα είναι πως όλοι σχεδόν οι βασικοί νόμοι και οι θεμελιώδεις συνθήκες δημιουργίας της Ευρωπαϊκής ένωσης (Μάαστριχ, Σένγκεν, σύμφωνο σταθερότητας κτλ), έχουν ήδη καταστρατηγηθεί και καταρρεύσει στην πράξη και έτσι το τελευταίο που έχει μείνει πια για να αποδεχθούν επιτέλους την κατάρρευση όλου αυτού του “οικοδομήματος” της ενωμένης Ευρώπης και οι Ευρωπαίοι ηγέτες-γραφειοκράτες, είναι να καταρρεύσει και το ίδιο το Ευρώ.

Πράγμα που όπως δείχνουν τα πράγματα στο επόμενο μεγάλο “γεγονός της Ιστορίας” και μέχρι το τέλος αυτής πενταετίας θα έχει συμβεί και αυτό.

Ειδικά σε αυτό το θέμα νομίζω πως τώρα πια δεν έχει καν νόημα να “προφητεύω”....

“Δεν περιγράφω άλλο”..

To be continued...

2.500 χρόνια σε παρακμή...

Όταν στην αρχή περίπου της Ελληνικής κρίσης είχα γράψει πως πρόκειται για το “Great Depression” της Ελληνικής οικονομικής ιστορίας και πως στο τέλος θα πέσει “πείνα”, οι τότε πιο “απαισιόδοξοι” μου απαντούσαν:

”σιγά... το πολύ-πολύ να γυρίσουμε πίσω στο 2004 και μετά θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε ξανά προς νέες κορυφές (όπως δηλαδή γίνεται κάθε φορά τα τελευταία 40 με 50 χρόνια)”…

Αυτό που μάλλον δεν είχαν καταλάβει όλοι αυτοί, ήταν πως αυτή τη φορά δεν επρόκειτο απλά για μια αλλαγή της βραχυπρόθεσμης ή της μεσοπρόθεσμης τάσης, αλλά της κύριας και μακροπρόθεσμης.
 
Με άλλα λόγια για μια ακόμη φορά “ήταν η τάση ανόητε” και το ακόμη χειρότερο, η κύρια τάση (ανόητε) αυτή τη φορά...

Και όλα αυτά φυσικά γιατί “τα δανεικά τέλος ” επειδή απλά οι αγορές (οι πραγματικές) “πήρανε χαμπάρι” πως δεν πρόκειται να τους επιστρέψουμε ποτέ όλα αυτά που μας δάνειζαν τόσο καιρό.

Έτσι τώρα πια και μετά από σχεδόν πέντε χρόνια, ότι θα τον “πιούμε κανονικά” το έχει καταλάβει ακόμη και ο Σημίτης (ως ένα σημείο φυσικά).

Βέβαια για την ακρίβεια ούτε αυτός αλλά ούτε και οι “άλλοι” έχουν καταλάβει ακριβώς το τι πρόκειται να συμβεί στο τέλος, αλλά ούτε και “αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά” τελικά, γιατί στην πραγματικότητα η μέγα-μακροπρόθεσμη οικονομική τάση μας παραμένει πτωτική εδώ και 2500 χρόνια περίπου, από την εποχή του “χρυσού αιώνος” δηλαδή, όταν η Ελλάδα ήταν παγκόσμια οικονομική και όχι μόνο “υπερδύναμη”.
 
Το θέμα μας λοιπόν εδώ και ειδικά όσον αφορά εμάς δεν είναι το αν θα φτάσουμε τελικά στον απόλυτο “πάτο” δηλαδή στην πείνα, αλλά το πότε θα συμβεί αυτό και κυρίως το τι θα συμβεί μετά από αυτό.

Γιατί όπως έχω ξαναπεί το μόνο βέβαιο είναι πως αυτή η νοοτροπία και αυτή η ανοησία που “κουβαλάμε” ως λαός και ως έθνος τα τελευταία πολλά χρόνια, μόνο με μια ισχυρή θεραπεία “σοκ και δέους” είναι δυνατόν να θεραπευτεί.

Έτσι λοιπόν θα πρέπει να θεωρούμε πια ως δεδομένο πως στο επόμενο μεγάλο ιστορικό γεγονός θα πάθουμε κανονικά “σόκ” και είτε θα πεινάσουμε και μετά θα “φτιάξουμε” για να “μεγαλουργήσουμε” ξανά, είτε θα διαλυθούμε εντελώς και το πιο πιθανό είναι να "φάμε" ξανά κανένα “Ban” από αυτά που γίνονται συχνά στην παγκόσμια ιστορία και να πάψουμε να υπάρχουμε ως αυτόνομο κράτος ίσως για καμιά τρακοσαριά χρόνια ξανά.

Διότι παρ' όλα αυτά παραμένω αισιόδοξος και έτσι συνεχίζω να πιστεύω πραγματικά πως αν τα καταφέρουμε και την “βγάλουμε” τελικά μετά από αυτό το μεγάλο “σοκ” αλλάζοντας μυαλά και κυρίως νοοτροπία, τότε το πιο πιθανό είναι να αλλάξει τελικά και η κύρια και μεγα-μακροπρόθεσμη τάση μας ξανά και έτσι μας βλέπω σε καμιά 100αριά με 150αριά χρόνια από τώρα να είμαστε ξανά (και μετά από τους Κινέζους φυσικά) η επόμενη μεγάλη παγκόσμια οικονομική δύναμη.

Και αυτή φυσικά είναι η πιο “ασφαλής” πρόβλεψη που έχω κάνει εδώ μέσα και αυτό γιατί μετά από 100 με 150 χρόνια από τώρα, φυσικά δεν θα ζει κανείς για να δει τι έγινε τελικά και να μου “την πει”(εκτός φυσικά από τον φίλο μας τον Giorgio και τον Μητσοτάκη... βέβαια εδώ που τα λέμε για τον Giorgio -και τα χάπια του- δεν είμαι και τόσο σίγουρος...)

Έτσι λοιπόν τώρα πια μικρή σημασία έχει αν τελικά καταρρεύσουμε από μόνοι μας ή αν θα καταρρεύσουμε όλοι μαζί παρέα με τους δανειστές μας στην επόμενη μεγάλη κρίση ή αν θα πάμε τελικά από “αργό θάνατο” και δια του ευρώ, είτε με “ξαφνικό” και δια της δραχμής.

'Έτσι και αλλιώς όπως έχω ξαναγράψει στο τέλος στο ίδιο σημείο θα καταλήξουμε, ένα "τέλος" που είτε με τον έναν είτε με τον άλλο τρόπο θεωρώ πως είναι πια πολύ κοντά.

Το πιο πιθανό πάντως και έτσι όπως πάμε είναι, πως από “κωλοτούμπα” σωθήκαμε και μάλλον από κάποια “κωλοτούμπα” θα πάμε.

Εκτός αν κάποιος πιστεύει κόντρα στους νόμους της οικονομίας, πώς είναι δυνατόν να ανακάμψουμε και να επιτύχουμε πραγματική ανάπτυξη αυξάνοντας συνεχώς την φορολογία.

Εγώ το μόνο που έχω να του ευχηθώ είναι απλά:

”Καλή τύχη” (κόντρα σε όποιο μοντέλο υπάρχει και δεν υπάρχει)...

To be continued...

Την χάσαμε την παραγωγή πατριώτες (Δυτικοί)...

Η παρακμή της Δύσης..

Για να μπορέσει κανείς να καταλάβει το τι πραγματικά συμβαίνει στην παγκόσμια οικονομία αλλά κυρίως το τι πρόκειται να συμβεί τα επόμενα χρόνια, το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξετάσει προσεκτικά είναι το που βρίσκεται, αλλά κυρίως προς τα που κινείται η παγκόσμια παραγωγή.

Και ας “χτυπάνε κάτω τον κώλο τους” οι εκπρόσωποι της “νέας” οικονομίας και δεν ξέρω και εγώ ποιοι άλλοι, πως πιο σημαντική σε μια οικονομία είναι η κατανάλωση.

Γιατί κατανάλωση χωρίς να έχει συντελεστεί πρώτα παραγωγή δεν είναι δυνατή, παρά μόνο εάν κάποιος το ρίξει εξ' ολοκλήρου στα δανεικά.

Και αυτό που δεν έχουν συνειδητοποιήσει ή δεν τολμούν να παραδεχθούν ακόμη και τώρα οι απανταχού Αμερικανοθρεμένοι εκπρόσωποι της “νέας” οικονομίας, είναι πως τώρα πια η οικονομία σχεδόν όλης της Δύσης μετά από τα τόσα χρόνια που ουσιαστικά “αιμορραγεί” χάνοντας σταδιακά την παραγωγή, στην πραγματικότητα βασίζεται πια στα παντός φύσεως δανεικά που από ένα σημείο και μετά έχουν γίνει πια και “αγύριστα”.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι περισσότεροι απ' όσους σήμερα έχουν κατανοήσει επιτέλους την πηγή του Ελληνικού προβλήματος αλλά και το που “βαδίζουμε” εμείς ως λαός, αδυνατούν ακόμη και τώρα να συνδέσουν το πρόβλημα μας με την υπόλοιπη Δύση και να κατανοήσουν πως τελικά και αυτοί βαδίζουν στα “χνάρια” μας και πως αργά ή γρήγορα και είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, σε λίγο σχεδόν όλοι θα βρεθούν στη θέση μας ακολουθώντας μας στην “φτώχεια”.

Απλά η διαφορά μας είναι πως αυτοί σε αντίθεση με εμάς που πέσαμε “με τα μούτρα” στα δανεικά, είναι πιο μετριοπαθείς στις αντιδράσεις τους αλλά έχουν και περισσότερο κεφάλαιο-λίπος, “κληρονομιά” από τους προγόνους τους για να καταναλώσουν.
 
Όμως μην έχετε καμιά αμφιβολία πως κάποια στιγμή (και σύντομα) θα έρθει και η δική τους η “σειρά”.

Βέβαια αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω ακόμη και τώρα είναι εάν οι περισσότεροι δυτικοί πολιτικοί και διοικούντες είναι όντως τόσο ηλίθιοι και πιστεύουν πραγματικά πως κάποια μέρα θα καταφέρουν να ξεπληρώσουν τα τωρινά χρέη τους που όλο και μεγαλώνουν ή είναι απλά σαν τους ναρκομανείς που σχεδόν όλοι τους στην αρχή πιστεύουν πως “ότι ώρα θέλουν” μπορούν να κόψουν τα ναρκωτικά ή και τα δύο μαζί.

Η “πικρή” αλήθεια όμως είναι πως κανείς σχεδόν σε ολόκληρη τη Δύση δεν πρόκειται να πληρώσει τα χρέη του (τουλάχιστον με “αντρίκειο” τρόπο, δηλαδή με πραγματική παραγωγή), γιατί το πιο πιθανό είναι να τα ξεπληρώσουν όλοι δια της πλαγίας οδού, δηλαδή δια του πληθωρισμού (και με παραγωγή χαρτονομισμάτων δια του αέρα του κοπανιστού) και όπως πάμε το πιο πιθανό δια του υπερπληθωρισμού.

Όλα λοιπόν δείχνουν πως η Δύση για τα επόμενα πολλά χρόνια μάλλον θα έχει την τύχη της πάλαι ποτέ πανίσχυρης και ξακουστής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Και μπορεί όλα αυτά να ακούγονται σαν εξωφρενικά και “εξωγήινα”, αλλά κάθε φορά στη παγκόσμια ιστορία σχεδόν τα ίδια συμβαίνουν.

Κάποιοι κάπου δημιουργούν αρχικά τις προϋποθέσεις για να πάρουν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας “παραγωγής”, κατόπιν ευημερούν και εγκαθιστούν μια δημοκρατία αλλά και μια όλο και πιο πολύπλοκη κοινωνία και ένα κράτος “δικαίου και πρόνοιας” το οποίο καταλήγει στο τέλος οι “πολλοί” και θεωρητικώς “μη έχοντες και κατέχοντες” να καταναλώνουν σιγά-σιγά είτε δια του πληθωρισμού και της παραχάραξης του νομίσματος τους, είτε δια της όλο και μεγαλύτερης φορολογίας (είτε και τα δύο ταυτόχρονα) όλο το κεφάλαιο των “εχόντων και κατεχόντων”, με αποτέλεσμα αυτοί που παράγουν πραγματικά στην κοινωνία να γίνονται σταδιακά όλο και λιγότεροι και όλα αυτά μέχρι φυσικά να συμβεί κάποιο μεγάλο ιστορικό γεγονός (πχ κάποιος πόλεμος ή κάποια εισβολή “βαρβάρων”, ή απλά το χάος εν μέσω ταραχών, επαναστάσεων, αποσχίσεων κτλ) και να μην μείνει μετά απολύτως τίποτε “όρθιο” που να θυμίζει τις παλιές “καλές εποχές”.

Κατόπιν και μέχρι να αλλάξει η γενιά αλλά κυρίως η νοοτροπία της κοινωνίας και να δημιουργηθούν ξανά οι ευνοϊκές εκείνες συνθήκες για να “βγουν μπροστά” οι ικανοί και άξιοι της κοινωνίας και να αρχίσουν ξανά να παράγουν και να δημιουργήσουν “αξία” και κεφάλαιο, μεσολαβεί ένας οικονομικός και όχι μόνο “μεσαίωνας”, ένα διάστημα δηλαδή στο οποίο η φτώχεια και η πείνα έρχεται για να τιμωρήσει κάποιες γενιές, αλλά ταυτόχρονα να θέσει και τις προϋποθέσεις για να βάλουν ξανά οι περισσότεροι “μυαλό” και έτσι να δημιουργηθούν κάποια στιγμή οι κατάλληλες εκείνες προϋποθέσεις για να ξεκινήσει ένας νέος κύκλος.

Το θέμα μας λοιπόν εδώ δεν είναι το εάν, αλλά το πότε θα “πέσει” η Δύση και κυρίως το τι “μέλλει γενέσθαι” μετά.

Και αυτό γιατί όταν “έπεσε” η Ρώμη ο τότε υπάρχον κόσμος και πολιτισμός γύρισε για κάποιους αιώνες “πίσω” και όπως όλοι γνωρίζουμε μετά ακολούθησε και ο “Μεσαίωνας”.  

Άρα το θέμα μας λοιπόν εδώ είναι πως αν δεν βάλουμε όλοι μας γρήγορα “μυαλό” για να κάνουμε μια ώρα αρχύτερα όλα αυτά που πρέπει, δηλαδή να αρχίσουμε να δουλεύουμε πραγματικά και να παράγουμε κάτι που κάποιος το χρειάζεται, αλλά αρχίσουμε ξανά να αναζητούμε προδότες και "μάγισσες" για να ρίξουμε απλά το φταίξιμο των “δινών” που θα επακολουθήσουν, μάλλον το πιο πιθανό είναι να το πάμε ξανά για κανέναν νέο “Μεσαίωνα”.

Τα παρόμοια με αυτά της παρακμάζουζας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας  σημάδια της παρακμής λοιπόν, όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο έντονα και όταν κάποια στιγμή θα συμβεί κάποιο μεγάλο "ιστορικό γεγονός" από αυτά που συμβαίνουν αρκετά συχνά στην παγκόσμια Ιστορία, τότε το πιο πιθανό είναι αυτά να γίνουν ακόμη εντονότερα και τότε πιστεύω ότι θα το αντιληφθούν (ανάλογα φυσικά με την αντίληψη του καθενός) και όλοι αυτοί που τώρα νομίζουν πως πρόκειται αποκλειστικά και  μόνο για δικό μας πρόβλημα και πως μόνο εμείς το πάμε για "φούντο".

Και εδώ δυστυχώς πολύ φοβάμαι πως έχουμε να κάνουμε με το τέλος της βιομηχανικής επανάστασης, ενός σημαντικού κύκλου δηλαδή που κρατά για πάνω από 300 χρόνια, άρα και αυτά που θα συμβούν στο τέλος του μάλλον θα είναι ακόμη σημαντικότερα.

Αν λοιπόν εδώ στη Δύση δεν πάρουμε οι περισσότεροι από εμάς από ένα ρομπότ ή από κανέναν 3D printer ο καθένας μας για να εξειδικευτούμε σε κάτι και να αρχίσουμε να παράγουμε (κάτι συγκεκριμένο όμως ο καθένας μας και όχι "τα πάντα όλα" και από δονητές μέχρι Porse...), τότε εγώ προσωπικά δεν βλέπω πραγματική ανάπτυξη όχι μόνο εδώ στην Ελλάδα αλλά πουθενά στη Δύση "στον αιώνα (μας) τον άπαντα".

Εκτός αν κάποιος πιστεύει πως και σε αυτό τον τομέα και...

“Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά” ξανά...

και πως μπορεί η Δύση να συνεχίσει να ευημερεί και να συντηρεί αυτό το βιοτικό επίπεδο και αυτούς τους τεράστιους μισθούς που έχει τώρα, χωρίς παραγωγή.

Εγώ απλά το μόνο που έχω να του ευχηθώ είναι :

”Καλή τύχη” (ενάντια στο οικονομικό μοντέλο και πάντα ενάντια και στο ιστορικό)...

To be continued...

O Μεγάλος Πόλεμος

Αν εξετάσει κανείς την παγκόσμια ιστορία θα διαπιστώσει πως κάθε σχεδόν εκατό χρόνια περίπου γίνεται κάποιος μεγάλος πόλεμος και πως όλες οι μεγάλες κοινωνικο-πολιτικο-οικονομικές αλλαγές της παγκόσμιας ιστορίας (πχ αλλαγή παγκόσμιου οικονομικού ηγέτη, κυρίαρχων οικονομικών και πολιτικών συστημάτων κτλ), σηματοδοτήθηκαν από κάποιον τέτοιο μεγάλο πόλεμο.

Πριν από μια πενταετία αν μιλούσε κανείς για κάποιο μεγάλο διαφαινόμενο πόλεμο, σχεδόν όλοι τον κοίταζαν σαν "εξωγήινο". Και αυτό γιατί όλα τότε φαίνονταν πως ήταν “ήρεμα”, δεν υπήρχαν σοβαρές αντιπαλότητες και το κυριότερο δεν υπήρχαν διαμορφωμένα ούτε καν αντίπαλα στρατόπεδα.

Αυτό που μάλλον δεν είχαν συνειδητοποιήσει τότε οι περισσότεροι, ήταν πως αυτό που υπήρχε στην πραγματικότητα ήταν μια μικρή και ανεπαίσθητη “τάση” υπέρ του πολέμου και έτσι κάθε μέρα που περνούσε μας οδηγούσε όλο και πιο κοντά σε μια “εμπόλεμη” κατάσταση.

Το ακόμη χειρότερο όμως ήταν (και είναι) πως το ιστορικό μοντέλο “μιλούσε” και “μιλάει” ξεκάθαρα για έναν μεγάλο πόλεμο ως το τέλος αυτής της δεκαετίας.
 
Έτσι τώρα πια και μετά από το πέρασμα μόνο λίγων χρόνων, αν κοιτάξει κανείς γύρω του θα διαπιστώσει πως δεν έχουν μόνο δημιουργηθεί ήδη τα “αντίπαλα στρατόπεδα”, αλλά έχουν ήδη συμβεί και τα “απαραίτητα” εκείνα γεγονότα έτσι ώστε τώρα πια να αρκεί απλά και μόνο μια “σπίθα” για να πάρουν όλα “φωτιά”, όπως ακριβώς έγινε σε όλους τους παγκόσμιους πολέμους της Ιστορίας και ειδικά στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο.

Έτσι όπως πάνε τα πράγματα λοιπόν σε παγκόσμιο επίπεδο, το θέμα μας πια δεν είναι αν θα γίνει κάποιος μεγάλος πόλεμος, αλλά το πότε αυτός θα γίνει και κυρίως ποιος θα κάνει το “πρώτο βήμα”. 

Και να 'στε όλοι σίγουροι πως κάποιος, κάποια στιγμή θα το κάνει.

Βέβαια το βασικό επιχείρημα όλων αυτών που πίστευαν και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι δεν πρόκειται να γίνει (ποτέ) πόλεμος, είναι πως “ο πόλεμος απλά δεν συμφέρει κανέναν”, ή πως τώρα πια μετά από τόσους και τόσους πολέμους, έχουμε πια “βάλει μυαλό” και έτσι και εδώ “τα πράγματα αυτή τη φορά είναι διαφορετικά”.

Στην πραγματικότητα όμως ο λόγος για τον οποίο γίνονταν και γίνονται πόλεμοι στην παγκόσμια Ιστορία, είναι επειδή στο τέλος (και ειδικά από κάποιο σημείο και μετά) ο πόλεμος αρχίζει να “συμφέρει”, για να “εκτονωθούν” έτσι εντάσεις και καταστάσεις σε πολλά μέτωπα και το σημαντικότερο είναι γιατί έτσι επιλύονται μεγάλα και “δυσεπίλυτα” προβλήματα, απλά και μόνο δημιουργώντας άλλα πιο μεγάλα προβλήματα. 

Και η αλήθεια είναι πως τα “προβλήματα” σήμερα έχουν γίνει πια τόσα πολλά και τόσο μεγάλα που μόνο με πόλεμο μπορούν να λυθούν πια. 

Έτσι για παράδειγμα εδώ που έχουμε φτάσει τώρα πια, μόνο ένας μεγάλος πόλεμος μπορεί να λύσει προβλήματα όπως η ευκολότερη διαγραφή μέσω του πληθωρισμού του τεράστιου αυτού παγκόσμιου χρέους, των πολύ υψηλών τωρινών μισθών στη Δύση οι οποίοι πρέπει να μειωθούν δραστικά χωρίς κοινωνικές αντιδράσεις, όπως φυσικά και το τεράστιο αυτό “κράτος πρόνοιας” που έχει δημιουργηθεί σχεδόν σε όλη τη δύση, χωρίς σχεδόν κανείς να το πάρει “χαμπάρι”, βοηθώντας έτσι να κλείσει ο υπάρχοντας κύκλος "μηδενίζοντάς" τα όλα, για να αρχίσει έτσι ένας νέος κύκλος από την αρχή . 

Μετά, ακόμη και το διαφαινόμενο αυτό τέλος της δημοκρατίας στα περισσότερα δυτικά κράτη θα γίνει ευκολότερο με την υποχρεωτική και αναγκαία υποβολή ενός στρατιωτικού νόμου πχ, για να μην θίξουμε και το γεγονός ότι τώρα πια έχουμε γίνει αντικειμενικά πολλοί περισσότεροι από όσους μπορεί να αναθρέψει πλουσιοπάροχα αυτός ο “δύστυχος” ο πλανήτης.

Το κυριότερο όμως είναι ότι στο τέλος ένας μεγάλος πόλεμος θα επιτρέψει όχι μόνο στον Αλέξη αλλά μέχρι και στον Μπάρακ να ισχυριστούν ότι: “Δεν φταίμε εμείς για ότι έγινε... απλά έγινε πόλεμος”..  

Και βέβαια αν έχουμε πραγματικά μάθει κάτι από όλους τους παλαιότερους πολέμους της Ιστορίας, αυτό είναι να σκοτώνουμε ευκολότερα και περισσότερους.

Γιατί στην πραγματικότητα αυτό που άλλαξε όλα αυτά τα χρόνια και σε αυτόν τον τομέα είναι απλά και μόνο η “παραγωγικότητα” η οποία μέσω της εξέλιξης της τεχνολογίας έχει εξελίξει πάρα πολύ και τον ίδιο τον πόλεμο και έτσι ενώ παλιά έπρεπε πχ να πλησιάσεις κάποιον πολύ για να τον σκοτώσεις ας πούμε με ένα σπαθί, κατόπιν λιγότερο με ένα τόξο και μετά ακόμη λιγότερο με χρήση πυροβόλου κοκ, τώρα η τεχνολογία σου επιτρέπει να “φας” κάποιον μέσω δορυφόρου από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και όχι μόνο αυτόν, αλλά και όλη την γειτονιά του ή ολόκληρη την πόλη του. 

Έτσι λοιπόν αν πχ στον πρώτο ή στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο χρειαζόντουσαν πχ 4 με 5 χρόνια για να ισοπεδώσει κάποιος μια πόλη, τώρα μπορεί να το κάνει πχ μέσα σε 4 με 5 λεπτά το πολύ.

Αλλά φυσικά ο πόλεμος παραμένει πάντα πόλεμος, γιατί απλά η ανθρώπινη φύση παραμένει πάντα η ίδια στο “διάβα της ιστορίας”.

Εκτός αν κάποιος είναι οπαδός του Φράνσις Φουκογιάμα και πιστεύει πραγματικά πώς τώρα πια έχει όντως έρθει το “Τέλος της Ιστορίας”.  

Εγώ το μόνο που έχω να του ευχηθώ είναι απλά:

”Καλή τύχη” (και πάντα ενάντια στο Ιστορικό μοντέλο και φυσικά την ίδια την ανθρώπινη φύση)...

To be continued...