Οι “φωνές” της διαίσθησης...

Η διαρκής και αέναη προσπάθεια μου για την εύρεση ενός επιτυχημένου χρηματιστηριακού συστήματος, με έχει οδηγήσει όλα αυτά τα χρόνια στην χρήση των περισσότερων γνωστών εργαλείων-συστημάτων τα οποία χρησιμοποιεί συνήθως ένας επενδυτής, στην προσπάθειά του να επιτύχει ένα σταθερό με την πάροδο του χρόνου κέρδος.

Αυτό που διαπίστωσα στο τέλος όμως είναι, ότι όσο πιο πολλά μαθαίνει κανείς για τις επενδύσεις και το χρηματιστήριο, τόσο πιο πολύ αρχίζει να χρησιμοποιεί, αλλά κυρίως να εμπιστεύεται την διαίσθησή του, για την λήψη των επενδυτικών του αποφάσεων.

Διότι αυτό που μάλλον συμβαίνει πραγματικά σε έναν επενδυτή όλα αυτά τα χρόνια της πάλης του με τις αγορές, με τις συνεχόμενες και δυνατές “σφαλιάρες” από τα λάθη του, τις ατέλειωτες ώρες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή και τα πολλά και διαφορετικά χρηματιστηριακά βιβλία και άρθρα που έχει κατά καιρούς διαβάσει, είναι ότι στο επενδυτικό υποσυνείδητο του έχει αρχίζει και αναπτύσσεται σταδιακά μια έκτη αίσθηση, αυτό που οι περισσότεροι αποκαλούν επενδυτική διαίσθηση.

Ο Κοστολάνι έχει γράψει κάποτε ότι στο χρηματιστήριο με το να έχει κανείς εμπειρίες για πολλά χρόνια και με το να έχει διαβάσει αρκετά βιβλία, αν καμιά φορά προσπαθήσει κλείνοντας τα μάτια του να ξεχάσει όλα αυτά που έχει μάθει, αυτό που τελικά θα του μείνει θα είναι η ίδια η διαίσθηση του.

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως ο ίδιος ο Κοστολάνι κατάφερε χωρίς την χρήση θεμελιωδών στοιχείων και τεχνικών αναλύσεων, αλλά χρησιμοποιώντας μόνο την κοινή λογική και την διαίσθησή του, να γίνει ένας πολύ επιτυχημένος κερδοσκόπος ή μάλλον για την ακρίβεια ένας πραγματικός “θρύλος” των αγορών.

Έτσι τώρα πια για να αγοράσω μια μετοχή, μετά από τα απαραίτητα τεστ των θεμελιωδών αλλά και της τεχνικής ανάλυσης, πρέπει οπωσδήποτε αυτή να περάσει και το τεστ της διαίσθησης μου.

Όταν λοιπόν εξετάζω την ακτινογραφία μιας μετοχής, το διάγραμμα τιμών της ή παρακολουθώ την συμπεριφορά της στο ταμπλό, πρέπει οπωσδήποτε να “νιώσω” την θετική ή την αρνητική “αύρα” της, προκειμένου να της επιλέξω τελικά για αγορά ή για πώληση.

Την διαδικασία αυτή την αναλαμβάνει συνήθως η διαίσθησή μου, η οποία με επισκέπτεται απρόσκλητα την συγκεκριμένη στιγμή κάνοντάς με να νομίζω ότι ακούω διάφορες φωνές, που είναι σαν να μου λένε : “αγόρασε την τώρα”, η το γνωστό αλλά αρκετά προσοδοφόρο “πούλα, πούλα”. Έτσι ενώ αρχικά είχα αρχίσει να πιστεύω ότι πιθανόν να έχω κάποιο πρόβλημα, σε σημείο που ήμουν έτοιμος να ψάξω τον χρυσό οδηγό για κανέναν καλό ψυχίατρο, κατάλαβα επιτέλους κάποτε ότι τελικά αυτή είναι η φωνή της χρηματιστηριακής μου διαίσθησης, η οποία έχει “οικοδομηθεί” στο υποσυνείδητό μου όλα αυτά τα τελευταία χρόνια.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά όσες φορές την αγνόησα για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, αποδεδειγμένα την “πάτησα χοντρά” και αυτό στο τέλος μου κόστισε πάρα πολλά χρήματα.

Έτσι τώρα γνωρίζω καλά ότι όταν το κεφάλι μου βουίζει, όταν ακούω “καμπάνες” και περίεργες φωνές, είναι οι "φωνές" της διαίσθησής μου που με καθοδηγούν στο να πάρω την σωστή απόφαση, μέσω των διάφορων καλών ή κακών προαισθημάτων μου.

Βέβαια τις περισσότερες φορές έχω διαπιστώσει ότι αυτή η διαίσθηση έρχεται με την μορφή του:

'Αυτό το “έργο” το έχω ξαναδεί διότι απλά μου έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο και έτσι είμαι σε θέση ξέρω εκ των προτέρων τι περίπου θα συμβεί στο τέλος.'

Και αυτό επειδή είναι κάτι που μοιάζει με “προφητεία”, τις περισσότερες φορές παρεξηγείται από τους μη γνώστες και φυσικά λοιδορείται αναλόγως.

Όμως ακόμη και μετά από όλα αυτά, δεν παύει για εμένα η διαίσθηση να παραμένει κάτι το ανεξέλεγκτο, κάτι που όσο και αν προσπαθήσεις σκόπιμα να το "καλλιεργήσεις" δεν "καλλιεργείται". Αλλά ούτε μπορεί κανείς να την καλέσει σκόπιμα και εκβιαστικά. Έτσι όταν κάποιος θέλει με το “ζόρι” να την χρησιμοποιήσει, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα καταφέρει απολύτως τίποτε και το πιο πιθανό ότι θα πάρει τελικά λανθασμένες υποδείξεις.

Όμως αν την αγνοήσει και συνεχίσει απλά να δουλεύει πραγματικά σκληρά και με πάθος στο αντικείμενό του, το πιθανότερο είναι πως αυτή θα αρχίσει από μόνη της να τον επισκέπτεται όλο και πιο συχνά, με το πέρασμα του χρόνου.

Τώρα πια ένα είναι το σίγουρο για εμένα . Ότι με το να διαθέτει κανείς αυτή την έκτη χρηματιστηριακή αίσθηση, μπορεί και να πετυχαίνει ευκολότερα και γρηγορότερα όλα αυτά που κάποιοι άλλοι προσπαθούν να επιτύχουν χρησιμοποιώντας πολύπλοκα μοντέλα και τεχνικούς δείκτες, όπως για παράδειγμα το να καταλάβουν αν μια αγορά είναι πτωτική η ανοδική.

Όλα αυτά όμως δυστυχώς για κάποιον που δεν τα έχει “νιώσει”, αποτελούν ακαταλαβίστικες έννοιες. Και για να είναι σε θέση να τα “νιώσει” κανείς, θα πρέπει απλά και μόνο κατά την γνώμη μου να εργαστεί σκληρά και να “προπονηθεί” κατάλληλα για πολλά χρόνια, είτε στην αρένα του χρηματιστηρίου είτε στην μεγαλύτερη αρένα, αυτής της ίδιας της ζωής.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Από που θα φύγει ο “ατμός” ;...

Το ότι οι Έλληνες διοικούντες είναι άσχετοι περί των οικονομικών και ανόητοι το ήξερα. Αυτό που δεν γνώριζα όμως ήταν, ότι και οι Ευρωπαίοι διοικούντες είναι και αυτοί το ίδιο ανόητοι, αλλά το κυριότερο ότι κατέχουν την οικονομική λογική όσο την κατέχει και ο γιος μου που είναι έξι ετών.

Αυτό άρχισα να το “ψιλιάζομαι” από τότε που ανακοινώθηκε το μεσοπρόθεσμο νο 1, διότι από τότε όχι μόνον εγώ αλλά και σχεδόν όλο το Internet, ξέραμε ότι θα αυτό θα αποτύχει σύντομα και παταγωδώς.

Και αν στην αρχή ήθελα να πιστέψω ότι οι διοικούντες την ΕΕ αλλά και το ΔΝΤ, ενεργούσαν βάσει κάποιου σχεδίου το οποίο θα αποδείκνυε σε στάδια στους δικούς μας “κουτούς” Έλληνες διοικούντες την αναπόφευκτη και πρέπουσα λύση για το Ελληνικό προβλημα, ήρθε το μνημόνιο 2 για να μου επιβεβαιώσει πανηγυρικά ότι τελικά όλοι αυτοί “εκεί πάνω”, έχουν πάρει όλοι τους στην κυριολεξία, “διαζύγιο” με την κοινή λογική.

Αλλά όπως λένε και οι παλιοί: “είναι να μην σε πάρει η κατηφόρα”. Έτσι τελευταία και πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι από την υπογραφή στο μνημόνιο νο 2, ακούγεται έντονα ότι θα έρθει λέει και νέο μνημόνιο, το μνημόνιο νο 3.

Λυπάμαι αλλά εμένα όλη αυτή η κατάσταση μου θυμίζει την “Μεγάλη των μπάτσων σχολή no 1,2,3,4...”. Μόνο που εδώ δυστυχώς, έχουμε να κάνουμε με το έργο: “ Η μεγάλη των κάφρων σχολή νο 1,2,3....”.

Καμιά φορά με πιάνουν κάποιες τάσεις αυτοκριτικής και σκέφτομαι ότι όλα αυτά που λέω εγώ ένας καθηγητής και μάλιστα όχι των οικονομικών, για “αξιοσέβαστους” ανθρώπους, έμπειρους πολιτικούς και οικονομολόγους που αμείβονται με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ το χρόνο, δεν μπορεί παρά να είναι βλακείες.

Έλα όμως που τα αποτελέσματα δικαιώνουν συνεχώς όλους εμάς (που εδώ που τα λέμε δεν είμαστε και λίγοι) που θεωρούν τους διοικούντες μας άσχετους, αφού το αποτέλεσμα των ενεργειών τους παραμένει συνεχώς στο “μηδέν” με τα μνημόνια καταρρέουν το ένα πίσω από το άλλο στην σειρά σαν τραπουλόχαρτα, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα είναι ήδη και με την βούλα εδώ και καιρό σε κατάσταση “Great Depression”.

Επειδή λοιπόν όλοι μας πρέπει να κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος, θεωρώ ότι όταν κάποιος λέει ότι θα γίνει το Α και γίνεται Α, τότε αυτός είναι ο “Καθηγητής”, ενώ ο άλλος που υποστήριζε το Β, ο “αδιάβαστος”. Και όταν αυτός ο “άλλος”, επιμένει πεισματικά στην λάθος επιλογή αγνοώντας συστηματικά την πραγματικότητα, τότε δεν είναι μόνο “αδιάβαστος” αλλά και ανόητος. Αυτή δυστυχώς ή ευτυχώς είναι η πραγματικότητα κατ' εμέ.

Κάποιος θα ανταπαντήσει ότι “Έξω από τον χορό πολλά τραγούδια....” αλλά αυτό που έχω να του απαντήσω εγώ, είναι ότι βεβαίως και το Ελληνικό πρόβλημα χρέους είναι ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα. Όμως η γνώμη μου είναι, ότι όσο πιο δύσκολο είναι ένα πρόβλημα, τόσο πιο ριζοσπαστική και η λύση που πρέπει κάποιος να εφαρμόσει για να το επιλύσει.

Το να καλύπτει κανείς όμως συνεχώς τους χρεοκοπημένους, να τους δανείζει και άλλα χρήματα κλείνοντας συνεχώς τα μάτια στην πραγματικότητα, και με το να “χτυπάει συνεχώς το σαμάρι ενώ φταίει ο γάιδαρος”, αυτό να με συγχωρέσετε, αλλά μόνο ριζοσπαστική λύση δεν είναι.

Γιατί το να πιστεύεις ότι θα πετύχεις με το μνημόνιο 2 την στιγμή που απέτυχε παταγωδώς το μνημόνιο 1, είναι κατά την γνώμη μου σαν να περιμένεις η ομάδα της γειτονιάς σου να κερδίσει έναν αγώνα με την Μπαρτσελώνα, τη στιγμή μάλιστα που από το πρώτο ημίχρονο χάνεις “μόνο” με 15-0.

Αυτά λυπάμαι πολύ, αλλά ούτε με πρόεδρο τον Μπέο δεν γίνονται.

Η πραγματικότητα λοιπόν είναι ότι έχουμε ήδη χρεοκοπήσει, και φυσικά η λογική λέει ότι όποιος χρεοκοπεί φτωχαίνει. Και όσο μεγαλύτερη η χρεοκοπία, τόσο μεγαλύτερη και η φτώχεια.


Το θέμα λοιπόν στην περίπτωσή μας είναι ποιος, αλλά κυρίως με ποιόν τρόπο θα αναλάβει αυτή την διαδικασία του “φτωχαίνω”.
Όταν όμως οι διοικούντες δεν μπορούν να “βρουν” αυτούς που ευθύνονται πραγματικά για την χρεοκοπία μας για να τους “φτωχύνουν” ανάλογα, αναλαμβάνουν συνήθως τα “αόρατα χέρια” της οικονομίας που έλεγε και ο Adam Smith, τα οποία δια της υποτιμήσεως του νομίσματος “φτωχαίνουν δίκαιους και αδίκους”, επαναφέροντας έτσι την ισορροπία στο σύστημα.

Στην περίπτωσή μας όμως δεν υπάρχει αυτός ο “δρόμος”, γιατί μαζί με εμάς θα πρέπει να “φτωχύνουν” και οι Γερμανοί, οι οποίοι όλα αυτά τα χρόνια που εμείς βαδίζαμε βλακωδώς προς την χρεοκοπία, αυτοί φερόντουσαν έξυπνα πουλώντας μας τα “μουράτα” αυτοκίνητα τους και τα Gay* υποβρύχια τους, σπρώχνοντάς μας έτσι όλο και πιο περισσότερο σε αυτό το "τέλμα" των δανεικών.

Έτσι με αυτά και με αυτά, το άλλοτε ακίνδυνο “μείγμα” των χρεών έχει μπει εδώ και καιρό σε “διαδικασία βρασμού”, ο ατμός έχει γίνει πάρα πολύς και αν δεν συμβεί σύντομα μια “εξαέρωση” στο σύστημα, η χύτρα θα εκραγεί βίαια. Και αυτό είναι κάτι που μάλλον δεν είχαν σκεφτεί αυτοί που επινόησαν και υλοποίησαν το ευρώ σαν κοινό νόμισμα, αφήνοντας τόσα χρόνια τις ανισορροπίες και τα χρέη του συστήματος να μεγαλώνουν.

Το θέμα λοιπόν για μένα πια, είναι αν οι διοικούντες θα καταφέρουν να επαναφέρουν επιτυχώς την ισορροπία στο σύστημα, αφαιρώντας με μαεστρία τον περισσευούμενο ατμό ή την διαδικασία αυτή θα την αναλάβουν για μια ακόμη φορά τα “αόρατα χέρια”.

Μόνο που με αυτούς τους διοικούντες και έτσι όπως πάνε τα πράγματα, εγώ προσωπικά βλέπω πιο πιθανό να αναλάβουν τα “αόρατα χέρια”. Το πρόβλημα όμως είναι, ότι τα “αόρατα χέρια” είναι “μαχαίρια” και στο τέλος αυτό που προβλέπω είναι ότι θα μας καταντήσουν τα “αόρατα όντα” από την πείνα.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

*Τα ονομάζω Gay, γιατί μας τα παρέδωσαν ολίγων “κουνιστά”.

Κανένα καλό χαρτί (υγείας) ξέρεις;

Από την αρχή που ξεκίνησε αυτή η Ελληνική κρίση, είχα την διαίσθηση ότι η χρηματιστηριακή εποχή που θα ζήσουμε, θα είναι κάτι σαν το ανάποδο του 99. Και φυσικά δεν εννοώ το 66, αλλά κάτι σαν το 666.

Δηλαδή όπως συνέβη το 99 που ακόμη και ο πιο αισιόδοξος από τους αισιόδοξους, δεν είχε καταφέρει να προβλέψει την πορεία του ΓΔ προς τις 6300 και κάτι μονάδες, κάτι ανάλογο πίστευα από την αρχή ότι θα γίνει και με την κρίση αυτή. Ότι δηλαδή και ο πιο απαισιόδοξος θα τρομάξει με το νούμερο που θα δει στο ταμπλό για τον ΓΔ.

Και δυστυχώς, αυτό που έχω να δηλώσω ως ένα από τα χαρακτηριστικά “δείγματα” των πλέον απαισιόδοξων αυτής της κρίσης, είναι ότι έχω ήδη “τρομάξει” με αυτά που βλέπω στο ταμπλό του ΧΑΑ και ομολογώ ότι κλείνω τον υπολογιστή μου, μην “αντέχοντας” να βλέπω άλλο αυτά που συμβαίνουν.

Τελικά λοιπόν, αυτό που κατάλαβα για μια ακόμη φορά είναι, ότι άλλο να περιμένεις κάτι να συμβεί και άλλο να το βλέπεις “ζωντανό” μπροστά σου.

Και παρόλο που στην ουσία δεν κατέχω καθόλου μετοχές, παρά μόνο λίγες ΓΕΒΚΑ μόνο και μόνο για να κρατάω μια “επαφή”, δηλώνω απερίφραστα ότι τελευταία τα “έχω κάνει επάνω μου” στην κυριολεξία!

Αυτό γιατί μετά από τόσα χρόνια, γνωρίζω καλά ότι το χρηματιστήριο είναι ένας προεξοφλητικός μηχανισμός, ο οποίος σπάνια κάνει λάθος. Και σαν τέτοιος μηχανισμός λοιπόν, μπορεί και φανερώνει σε αυτούς που τον "πιστεύουν" τα μελλούμενα για τη ίδια την ζωή καθώς και την κοινωνία.

Και μακάρι να κάνω λάθος ,αλλά τα “μαντάτα” που έχει αρχίσει εσχάτως και μας "ξεφουρνίζει" η αγορά είναι κάτι ανάλογο με το “μαύρη είναι η νύχτα στα βουνά, στους κάμπους πέφτει χιόνι”.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψιν του κανείς το πως είναι τώρα τα πράγματα, εύκολα συνειδητοποιεί πως αν η τάση στην αγορά μας δεν αλλάξει σύντομα, το συμπέρασμα που “βγαίνει” εύκολα και αβίαστα είναι ότι μάλλον θα πάμε όλοι μας “άκλαυτοι”.

Από την αρχή είχα καταλάβει ότι οι ξένοι στο τέλος θα αποχωρήσουν και μάλιστα με πάταγο. Αυτό που δεν ήξερα και δεν ξέρω ακόμη είναι, αν έχουν απλώς σκοπό να σπρώξουν την ρηχή μας αγορά χαμηλότερα για να μαζέψουν τα χαρτιά μας καρά-τζάμπα, ή μας βλέπουν οσονούπω με άλλο νόμισμα και πουλάνε όσο όσο για να γλιτώσουν μια ενδεχόμενη υποτίμηση, ή τέλος έχουν σκοπό απλώς και μόνο να φύγουν από την Ελλάδα επειδή μας έχουν “σιχαθεί”, εμάς και την “κατεστραμμένη” νοοτροπία μας.

Στην πρώτη περίπτωση βέβαια έχουμε να κάνουμε με μια φυσιολογική εξέλιξη ενός σοβαρότατου Bear Market το οποίο κοντεύει να κλείσει τα δύο χρόνια. Και ένα σοβαρό Bear Market το οποίο σέβεται πρώτα από όλα το εαυτό του, δεν μπορεί παρά να έχει και ένα ανάλογο τέλος, που να “φοβίζει” δηλαδή ακόμη και κάποιον που δεν βαστά χαρτιά.

Στη δεύτερη περίπτωση δυστυχώς, η αγορά θα πέφτει έως ότου συμβεί, ότι είναι να συμβεί, μέχρι δηλαδή να γίνει η υποτίμηση του νέου νομίσματος. Κατόπιν πιστεύω ότι θα δούμε ίσως το μεγαλύτερο ράλι όλων των εποχών για το Ελληνικό χρηματιστήριο, διότι πολλά εγκλωβισμένα κεφάλαια ιδίως Ελληνικά τα οποία παραμένουν τώρα εκτός αγοράς θα σπεύσουν αμέσως να τοποθετηθούν, για να μειώσουν κάπως τις συνέπειες αυτής της υποτίμησης.

Αλλά και ξένα κεφάλαια θα τοποθετηθούν, γιατί η αλλαγή στην ισοτιμία μεταξύ των νομισμάτων θα καταστήσει τις ήδη “σακατεμένες” Ελληνικές μετοχές ακόμη πιο ελκυστικές. Βέβαια για την άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου δεν είμαι και τόσο σίγουρος, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.

Η τελευταία όμως περίπτωση, είναι αυτή που εμένα προσωπικά με φοβίζει περισσότερο. Σε αυτή την περίπτωση μάλλον οι ξένοι μας θεωρούν ήδη “πεθαμένους” και ότι δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα ούτε “του παρά-παρά-χρόνου τέτοια μέρα”. Και αυτό γιατί με τα “καμώματά” μας και την νοοτροπία μας καταφέραμε να καταστρέψαμε την ίδια την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα.

Αν λοιπόν ισχύει η περίπτωση αυτή, αυτό που προβλέπω είναι ότι οι ξένοι δεν πρόκειται να επιστρέψουν σύντομα και ότι εμείς οι δημόσιοι υπάλληλοι θα αναγκαστούμε να “βόσκουμε γελάδια” για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε.

Γι΄ αυτό λοιπόν ως δημόσιος υπάλληλος και ως Έλληνας εύχομαι ολόψυχα να ισχύει η πρώτη περίπτωση, αυτής του τελευταίου σταδίου του "πανικού" μιας πτωτικής αγοράς.

Ας αρχίσει λοιπόν το επόμενο Bull Market και εμείς “εδώ είμαστε”. Και ας είμαστε “χεσμένοι επάνω μας”. Κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να σταθούμε στα πόδια μας θα “σκουπιστούμε” και θα αρχίσουμε να αγοράζουμε και κανένα χαρτί της προκοπής, από αυτά που θα πρωταγωνιστήσουν στην επόμενη ανοδική αγορά.

Γιατί σε διαφορετική περίπτωση, προβλέπω ότι το μόνο χαρτί που θα “πρωταγωνιστήσει” τα επόμενα χρόνια, θα είναι στην κυριολεξία το χαρτί υγείας.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Δουλεύω, παράγω, αμείβομαι...

Όσο περισσότερο ασχολούμαι με τα οικονομικά, τόσο πιο πολύ πείθομαι πως το σωστότερο και δικαιότερο οικονομικό σύστημα το οποίο και μπορεί να επιβιώσει μέσα στο πέρασμα του χρόνου, είναι το:

“Δουλεύω ===> Παράγω ===> Αμείβομαι...”

Διότι σε αυτό το οικονομικό σύστημα, το μόνο που πρέπει να προσέχει κανείς για να μην την “πατήσει”, είναι να παράγει κάτι το οποίο είναι επιθυμητό από τους άλλους και όχι πχ να κατασκευάζει καμουτσίκια για άλογα.

Φυσικά βέβαια σε μια τέτοια “αλυσίδα”, αρκεί απλώς και μόνο το σπάσιμο ενός “κρίκου”, για να καταρρεύσει με μιας ολόκληρο το οικοδόμημα. Έτσι για παράδειγμα το σύστημα:

“Δουλεύω ===> Δεν παράγω ===> αλλά Αμείβομαι”,

δεν μπορεί να διατηρηθεί επί μακρόν και τελικά μια μέρα καταρρέει.

Όπως και το : “Δουλεύω ===> Παράγω ===> αλλά ΔΕΝ Αμείβομαι”,

οδηγεί πάλι στην κατάρρευση μοιραία δια της επαναστάσεως.

Όλα αυτά φυσικά έχουν επιβεβαιωθεί ιστορικά και στην πράξη, από τα πρώην κομουνιστικά κράτη όπου το σύστημα στο τέλος ήταν το:

“Κάνουμε πως δουλεύουμε ===> Δεν παράγαμε ===>Κάνανε ότι μας πληρώνανε. “

Γι' αυτό και κάποια στιγμή κατέρρευσε ο κομουνισμός σαν σύστημα.

Αλλά και στην Ελλάδα, που τα τελευταία χρόνια για τους περισσότερους δημοσίους υπάλληλους αλλά και τους πολιτικούς το σύστημα ήταν το:

“Κάνουμε πως δουλεύουμε ===> Δεν παράγουμε τίποτε ===> Αλλά μας πληρώνουν κανονικά “,

πάλι δεν άργησε να έρθει η κατάρρευση. Αυτό διότι όταν ένας “κάθεται”, κάποιος άλλος πρέπει να δουλεύει “διπλά” για αυτόν, αλλιώς αυτά που δεν παράγει αυτός που “Κάνει πως δουλεύει”, πρέπει να τα αγοράσουμε με δανεικά. Και φυσικά όταν αυτοί που “κάθονται” γίνονται πολλοί, το επόμενο που “κάθεται” πάνω στα “κεφάλια” όλων είναι η ίδια η χρεοκοπία.

Αλλά και στην Αμερική που το βασικό οικονομικό σύστημα τώρα πια είναι το:

“Τους Δουλεύουμε όλους ===> Παράγουν οι Κινέζοι ===> Και κάνουμε ότι τους πληρώνουμε”,

είναι πια για εμένα βέβαιο ότι επίκειται και γι' αυτό προσεχώς η κατάρρευση.

Και πως να μην καταρρεύσει άλλωστε, αφού οι ΗΠΑ κατάφεραν και εφάρμοσαν στην πράξη το χειρότερο οικονομικό σύστημα που έχει εφαρμοστεί ποτέ στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Στην περίπτωση λοιπόν των δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων που δόθηκαν ως αποζημίωση σε διευθυντικά στελέχη εταιριών οι οποίες χρεοκόπησαν στην φούσκα των Αμερικανικών ακινήτων, το σύστημα που εφαρμόστηκε ήταν το ακόμη χειρότερο:

“Δουλεύουμε ===> Τα κάνουμε μαντάρα ===> Αμειβόμαστε πλουσιοπάροχα”.

Δυστυχώς αυτό που τελικά έχει γίνει στα περισσότερα δυτικά κράτη στις μέρες μας, είναι ότι ο κρίκος της “αλυσίδας” που συνδέει την εργασία με την παραγωγή έχει ουσιαστικά “σπάσει” και έτσι έχει δημιουργηθεί μια φούσκα στις αμοιβές, ιδίως σε αυτές που μοιράζει το κράτος.

Αυτό έγινε κατά την γνώμη μου γιατί το οικονομικό σύστημα των δυτικών κρατών προσανατολίστηκε λανθασμένα στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή.

Έτσι το σύστημα έχει πάψει πια να είναι δίκαιο, διότι δεν λαμβάνει υπόψιν του αυτά που προηγουμένως πρέπει κάποιος να έχει παράγει για να μπορέσει να καταναλώσει ανάλογα, αλλά επιτρέπει σε πολλούς να καταναλώνουν ασύστολα, χωρίς προηγουμένως να έχουν παράγει σχεδόν τίποτε.

Και αυτό τους το επιτρέπει είτε με την παροχή δανεικών (Ελλάδα) είτε με το τύπωμα “κάλπικων” χαρτονομισμάτων (ΗΠΑ). Φυσικά και στις δύο περιπτώσεις το οικονομικό σύστημα που ουσιαστικά εφαρμόζεται δεν είναι άλλο από αυτό της “χρεοκοπίας”.

Όποιο οικονομικό σύστημα λοιπόν δεν στηρίζεται στην βασική αρχή της παραγωγής, είναι κατά την γνώμη μου ελαττωματικό και καταδικασμένο κάποια στιγμή να καταρρεύσει. Κατά συνέπεια, αυτό που πρέπει να ρωτάει πια κανείς από εδώ και πέρα δεν είναι το εάν αυτό θα καταρρεύσει, αλλά το πότε.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Μάθε να “ακούς” την κορδέλα.....

Παλαιότερα πίστευα ότι το μυστικό ενός πετυχημένου επενδυτή, βρισκόταν στην έγκαιρη ενημέρωσή του από τους "ειδικούς" των χρηματιστηριακών και παραχρηματιστηριακών στηλών, τόσο των εφημερίδων όσο και του διαδικτύου.

Δεν άργησα όμως να καταλάβω ότι οι περισσότεροι από αυτούς μόνο ειδικοί δεν ήταν, κάτι βέβαια απολύτως λογικό γιατί διαφορετικά θα είχαν ήδη πλουτίσει και δεν θα είχαν ανάγκη να εργάζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Διότι δυστυχώς στις μέρες μας δεν υπάρχουν και πολλοί σαν τον Κοστολάνι, που να γράφουν απλώς και μόνο για να καταπολεμήσουν την πλήξη και την ανία τους.

Αργότερα πάλι πίστεψα ότι όλες οι πληροφορίες που απαιτείται να γνωρίζει κανείς για να κερδίσει στο χρηματιστήριο, περιέχονταν στις τρίμηνες λογιστικές καταστάσεις που ανακοινώνουν κάθε τόσο οι εισηγμένες εταιρίες. Κάποια στιγμή όμως κατάλαβα ότι οι πληροφορίες αυτές δεν ήταν και τόσο “φρέσκες” όσο αρχικά πίστεψα, ευτυχώς πριν “αποδημήσω οικονομικά εις κύριον” λόγω υπερβολικής κατανάλωσης “μπαγιάτικης χρηματιστηριακής διατροφής” .

Μετά λοιπόν από αρκετό χαμένο χρόνο και ιδίως μετά από πολύ χασούρα, συνειδητοποίησα ότι δεν χρειάζεται να τρέχει κανείς πανικόβλητος και αγχωμένος αριστερά και δεξιά για να μάθει όλες τις απαραίτητες χρηματιστηριακές πληροφορίες. Γιατί όλες οι σημαντικές πληροφορίες που χρειάζεται να γνωρίζει κανείς, αποστέλλονται στον καθένα μας συστημένες αλλά και κωδικοποιημένες ωσάν σήματα mors, μέσα από το ίδιο το χρηματιστηριακό “ταμπλό “.

Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί θρύλοι του trading όπως ο Jese Livermore, είχαν βασίσει την επιτυχία τους στην ικανότητα τους να διαβάζουν με έναν μοναδικό τρόπο την τότε κορδέλα των τιμών, καθορίζοντας έτσι ανάλογα και την στρατηγική τους. Μάλιστα λέγεται ότι ο Livermore μπορούσε ακόμη και να αγοράσει μετοχές ακούγοντας μόνο τον ήχο της κορδέλας του μηχανήματος εκτύπωσης των τιμών.

Τώρα λοιπόν πιστεύω ακράδαντα ότι μόνο η “κορδέλα” είναι αυτή που μπορεί να φανερώσει σε όποιον έχει την εμπειρία και μπορεί να αποκρυπτογραφήσει τα “σήματα” της, όλα αυτά που συμβαίνουν στο παρασκήνιο και τα οποία γνωρίζουν μόνο οι πιο καλά ενημερωμένοι, τόσο για μια συγκεκριμένη μετοχή όσο και για ολόκληρη την αγορά. 

Δίνοντας λοιπόν κανείς την πρέπουσα σημασία σε αυτά που “ανακοινώνει” η ίδια η “κορδέλα”, είναι σε θέση να ενημερωθεί για όλα αυτά που συνήθως μαθαίνουν πρώτα οι insiders, διαγιγνώσκοντας παράλληλα αν αυτά είναι καλά ή άσχημα “μαντάτα” για την πορεία της μετοχής και για το αν τα καλά πληροφορημένα “δυνατά χέρια” μαζεύουν χαρτιά ή τα διανέμουν.

Έτσι αν παρατηρήσει κανείς σε μια σχετικά ήρεμη από χρηματιστηριακής άποψης ημέρα, μια απότομη και άγαρμπη πτώση (κάτω του -5%) σε μια μετοχή, αυτό πολύ πιθανόν και να σημαίνει την ύπαρξη μιας άσχημης είδησης. Ειδικά στην περίπτωση που το φαινόμενο αυτό επαναληφθεί στο άμεσο μέλλον, τότε αυτό αποτελεί ένα ξεκάθαρο και ισχυρό πωλητικό σήμα, διότι μάλλον το “μαντάτο” είναι πραγματικό και έχει αρχίσει και να διαδίδεται. Επιπλέον αν το φαινόμενο αυτό εμφανιστεί σε περισσότερες μετοχές, τότε αποτελεί ένα ισχυρό και αξιόπιστο σημάδι αντιστροφής της ισχύουσας τάσης.

Αντίθετα αν δει κανείς μια μετοχή να “κινείται” επιθετικά σκαρφαλώνοντας ψηλότερα με προοδευτικά αυξανόμενους όγκους και με αξιοσημείωτα ημερήσια κέρδη, τότε αυτή η κίνηση πιθανόν και να σημαίνει κάποιο καλό επιχειρηματικό νέο, είτε μπορεί απλά και να δηλώνει μια σημαντική και με διάρκεια μελλοντική ανάπτυξη για την ίδια την εταιρία.

Ακόμη όταν μια μετοχή η μια αγορά ανεβαίνει με μεγάλους όγκους και πέφτει με μικρότερους, τις περισσότερες φορές βρίσκεται στο στάδιο του μαζέματος από τα “δυνατά χέρια”, ενώ στην αντίθετη περίπτωση έχουμε μάλλον ένα έντονο σημάδι διανομής χαρτιών.

Αν μια μετοχή ανοίγει απότομα ψηλά με ανοδικό χάσμα, το οποίο όμως γεμίζει την ίδια ημέρα με κλείσιμο σε χαμηλότερες τιμές, το σήμα αποκωδικοποιείται ως σημάδι “διανομής”, ενώ το αντίθετο σαν σημάδι “μαζέματος”.

Παρόμοια αν η μετοχή διαπραγματεύεται σχεδόν όλη την ημέρα με αρνητικό πρόσημο και στο τέλος κλείνει σχεδόν αμετάβλητη, πιθανόν αυτό να κρύβει ξανά διανομή, ενώ πάλι το αντίθετο “μάζεμα”.

Αν από την άλλη, μια μετοχή συμπεριφέρεται ως “πεθαμένη” πραγματοποιώντας πολύ λίγες πράξεις και μικρό συνολικά ημερήσιο όγκο, με τον ένα αγοραστή να είναι στημένος στην “ανατολή” και τον άλλο πωλητή στην “δύση”, τότε η ετυμηγορία της κορδέλας είναι ότι εκεί δεν υπάρχει καν “αγορά” και ότι ο υποψήφιος επενδυτής θα πρέπει να ψάξει αλλού για “πορτοκάλια”.

Αλλά μπορεί ακόμη κανείς μέσω της "κορδέλας" να πραγματοποιήσει και μια “δειγματοληψία” της ζήτησης ή της προσφοράς σε μια μετοχή, τοποθετώντας κατάλληλα τις εντολές του. Έτσι αν για παράδειγμα διαπιστώσει ότι υπάρχουν πάντα αρκετά “πρόθυμοι” πωλητές για να του παραδώσουν τα χαρτιά τους σε χαμηλότερες τιμές, καλύτερα να πάρει το “κουβαδάκι” του και να πάει να παίξει σε καμιά άλλη “παραλία”.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο στο οποίο πρέπει να δίνει κανείς μεγάλη σημασία είναι τα πακέτα που περνάνε από την “κορδέλα”. Όταν στην αγορά τα πακέτα πέφτουν “βροχή”, συνήθως ακολουθεί μια κανονική “πλημμύρα” χαρτιών και αυτοί που συνήθως τρώνε το “πακέτο” στο τέλος είναι οι ίδιοι οι αγοραστές.

Το πιο σημαντικό όμως για κάποιον που μπορεί να “διαβάζει την κορδέλα”, είναι ότι μπορεί εύκολα να διαπιστώνει ποια είναι η τεχνική κατάσταση της ίδιας της αγοράς, δηλαδή αν η αγορά είναι πτωτική ή ανοδική ή το ακόμη πιο σημαντικό αν βρίσκεται σε διαδικασία αντιστροφής της τάσης.

Έτσι για παράδειγμα αν στην αγορά αρχίζουν να “τρέχουν” τα δεύτερης διαλογής χαρτιά, ενώ οι πρωταγωνιστές σταματούν την άνοδο και αρχίζουν να κοιτάζουν “νότια”, καλό θα είναι κανείς να ρυθμίζει τα “πανιά” του ανάλογα, διότι μάλλον επίκειται αλλαγή του “καιρού”.

Αντίθετα αν ο γενικός δείκτης παραμένει “κόκκινος” ενώ κάποιες αναπτυξιακές μετοχές “δορυφόροι” πραγματοποιούν άνω διασπάσεις συσσώρευσης με μεγάλους όγκους, ή διαδοχικά νέα υψηλά, τότε η αλλαγή του καιρού προμηνύει “καλοκαίρι”.

Έτσι λοιπόν δεν είναι ανάγκη να σπαταλάει κανείς χρόνο και χρήμα και να αγχώνεται ψάχνοντας εδώ και και εκεί για πληροφορίες ή για ειδικούς, που να ξέρουν αν μια εταιρεία πάει καλά και αν θα πάει καλύτερα στο μέλλον ή για το αν η επόμενη κρίση στα χρηματιστήρια θα προέλθει από το πετρέλαιο, το κρατικό χρέος, την νόσο των πουλερικών, των αλόγων ή των αλογόμυγων.

Θα τα έχει “ανακοινώσει” όλα έγκαιρα και με παραστατικό μάλιστα τρόπο η ίδια η “κορδέλα”. Αρκεί κανείς να έχει από πριν αφιερώσει αρκετό χρόνο στην προσεκτική παρατήρηση της, εξασκώντας κατάλληλα το “αυτί” του, έτσι ώστε να είναι ικανός να “ακούει” όλα αυτά που όλοι οι άλλοι προσπαθούν μάταια να μαντέψουν.

Ο "Καθηγητής Λυκείου"

Το “φάντασμα” του πληθωρισμού...

Το βασικότερο αντεπιχείρημα των οπαδών της νέας οικονομίας, απέναντι στο επιχείρημα ότι η δημιουργία χρήματος από το “πουθενά” δημιουργεί πληθωρισμό, είναι η παρακάτω ρητορική ερώτηση:

“Αφού όλα αυτά τα χρόνια η FED έχει δημιουργήσει τόσο χρήμα, γιατί ο πληθωρισμός παραμένει ακόμη σε χαμηλά επίπεδα;”

Κατ' αρχάς θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πληθωρισμός είναι στην ουσία η αύξηση του χρήματος σε κυκλοφορία. Η αύξηση των τιμών είναι το λογικό επακόλουθο αυτής της αύξησης του χρήματος. Αυτό συμβαίνει γιατί συνήθως η αύξηση του προσφερόμενου χρήματος δεν συμβαδίζει με αυτήν της παραγωγής νέων προϊόντων, οπότε και παρατηρείται το φαινόμενο, περισσότερα χρήματα να αντιστοιχούν σε λιγότερα προϊόντα.

Για να το κάνουμε πιο εύκολα αντιληπτό αυτό, το πως δηλαδή η αύξηση του χρήματος σε κυκλοφορία οδηγεί τελικά και σε αύξηση των τιμών των προϊόντων, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα απλουστευμένο παράδειγμα:

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι τα μόνα που υπάρχουν στη γη είναι ένα σακί από σιτάρι και ένα δολάριο. Τότε αφού δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο για να αντιστοιχηθεί με αυτό το δολάριο, παρά μόνο ένα σακί από σιτάρι, μοιραία αυτό θα “αξίζει” ένα δολάριο.

Κατόπιν ας υποθέσουμε ότι τον επόμενο χρόνο η παραγωγή του σιταριού πάει καλύτερα και παράγονται σε όλο τον κόσμο 2 τσουβάλια από σιτάρι, αλλά ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγή νέου χρήματος με το να υπάρχουν συνολικά 10 δολάρια. Τότε σε αυτή την περίπτωση το κάθε σακί σιτάρι θα “αξίζει” μοιραία πια 5 δολάρια.

Το παραπάνω παράδειγμα αποτελεί ουσιαστικά μια απόδειξη μιας οικονομικής πραγματικότητας δια μέσου της κοινής λογικής, κάτι που όμως οι οπαδοί της νέας οικονομίας αδυνατούν να κατανοήσουν, είτε λόγο προκατάληψης είτε λόγω μειωμένης οικονομικής “αντίληψης”.

Κατά την γνώμη μου λοιπόν ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους δεν έχει φανεί ακόμη έντονα ο αυξημένος πληθωρισμός, είναι κατ' αρχάς γιατί τα στοιχεία υπολογισμού του πληθωρισμού “μαγειρεύονται” από την ίδια την FED.

Αυτό γιατί η FED έχει ουκ ολίγες φορές τροποποιήσει τα τελευταία χρόνια τα “προϊόντα” και τις υπηρεσίες που συμμετέχουν στον δείκτη τιμών καταναλωτή. Έτσι αν χρησιμοποιήσει κανείς τα “δείγματα” υπολογισμού του πληθωρισμού που χρησιμοποιούσε η ίδια η FED την δεκαετία του 1970, θα διαπιστώσει ότι ο τωρινός πληθωρισμός τρέχει με πολύ μεγαλύτερα νούμερα από αυτά που ανακοινώνονται τώρα στις ΗΠΑ.

Αλλά η FED δεν είναι η μόνη που “δημιουργεί χρήμα από το πουθενά” αγοράζοντας εταιρικά, κρατικά ομόλογα ή άλλα assets. Το ίδιο κάνουν και οι τράπεζες εκμεταλλευόμενες τους υπάρχοντες χρηματοπιστωτικούς κανόνες που βέβαια έχει καθορίσει πάλι η ίδια η FED, δημιουργώντας και αυτές με την σειρά τους νέο χρήμα από το “πουθενά”.

Αυτό γίνεται γιατί μια τράπεζα εκμεταλλευόμενη το σύστημα των κλασματικών αποθεματικών, μπορεί και κρατά ως αποθεματικό το 10% των χρημάτων που καταθέτει ένας πελάτης, ενώ το υπόλοιπο 90% το δανείζει, θεωρώντας όμως ταυτόχρονα το 100% των παραπάνω χρημάτων ως διαθέσιμα για πιθανή ανάληψη από τον πελάτη. Με αυτόν τον τρόπο λοιπόν όσο τα χρήματα μετακινούνται από πελάτη σε πελάτη και από τράπεζα σε τράπεζα, είναι δυνατόν στο τέλος να πολλαπλασιαστούν από το σύστημα έως και κατά 9 φορές.

Επιπλέον κατά την διάρκεια τόσο της δεκαετίας του 90 όσο και των αρχών αυτής του 00, ο πληθωρισμός διατηρήθηκε χαμηλός όχι διότι δεν “έμπαινε” νέο χρήμα στο σύστημα, αλλά εξαιτίας του αποπληθωρισμού που εισήγαγαν στην δύση οι αναπτυσσόμενες οικονομίες και ιδίως αυτή της Κίνας, λόγω της αύξησης της παραγωγικότητας.

Για να το καταλάβουμε αυτό, ας υποθέσουμε ότι ο πληθωρισμός που θα διατηρούσε κανονικά όλο αυτόν τον καιρό ο δυτικός κόσμος θα ήταν ένα +8%. Με το να εξάγει όμως η Κίνα τα φθηνότερα προϊόντα της στην Δύση εισήγαγε με αυτά έναν αποπληθωρισμό της τάξεως του -5%. Έτσι ο τελικός πληθωρισμός που καταγράφεται σε αυτή την περίπτωση είναι ο προστιθέμενος (+8-5%) δηλαδή ένα +3%. Στην πράξη λοιπόν αυτό που “πάθαμε”, ήταν να μην καταφέρουμε να επωφεληθούμε εξολοκλήρου από αυτήν την μεγάλη αύξηση της παραγωγής και την μεγαλύτερη μείωση των τιμών, που αυτή θα απέφερε υπό κανονικές συνθήκες μηδενικού πληθωρισμού.

Ακόμη είναι γεγονός ότι ένας πληθωρισμός αργεί να φανεί, διότι απαιτείται κάποιος χρόνος έως ότου το χρήμα αρχίσει να κυκλοφορεί από λογαριασμό σε λογαριασμό και από χέρι σε χέρι και έτσι δεν γίνεται αμέσως αντιληπτός από την ίδια την οικονομία. Έτσι καταφέρνει στην αρχή να κρύβεται, κινούμενος όπως ένα “φάντασμα” και αυτό φυσικά δίνει ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε αυτούς που καρπώνονται το νέο χρήμα στα πρώτα του στάδια.

Το σημαντικότερο από όλα αυτά όμως, είναι ότι το περισσότερο από όλο αυτό το καινούργιο χρήμα που εκδίδει τόσο καιρό η FED βρίσκει τελικά καταφύγιο σε πολλά και διαφορετικά assets, όπως οι μετοχές, τα ομόλογα, το κρατικό χρέος, καθώς και άλλα σύγχρονα χρηματοοικονομικά προϊόντα. Έτσι αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι να “πληθωρίζονται” οι τιμές αυτών των “προϊόντων”, τις περισσότερες φορές σε επίπεδα φούσκας και να την “γλιτώνουν” έτσι οι τιμές των προϊόντων “δειγμάτων” που χρησιμοποιούνται για την μέτρηση του πληθωρισμού.

Όλο αυτό το καιρό όμως που η FED σφυρίζει αδιάφορα για το πρόβλημα, το "τέρας" του πληθωρισμού έχει ήδη δείξει τα “δόντια” του στη Ασία. Και επειδή οι Ασιάτες δεν έχουν λόγο να μαγειρεύουν τα στοιχεία τους, διότι αυτοί δεν έχουν άλλωστε να κρύψουν και τίποτε, έχουν συνειδητοποιήσει ήδη το πρόβλημα και γι' αυτό αυξάνουν συνεχώς τα επιτόκια τους.

Η εξήγηση για αυτή την μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού στις Ασιατικές χώρες είναι στην πράξη πολύ απλή. Οι ΗΠΑ τρέχουν μεγάλα εμπορικά ελλείμματα με τις Ασιατικές χώρες. Έτσι πάρα πολλοί Ασιάτες ιδιοκτήτες εξαγωγικών επιχειρήσεων, εξάγουν στις ΗΠΑ την παραγωγή τους και πληρώνονται σε δολάρια. Επειδή όμως αυτοί πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους (μισθοδοσία, φόρους κτλ) στο νόμισμα τις χώρας τους, πηγαίνουν στην κεντρική τράπεζα τους και αλλάζουν τα δολάρια τους στο τοπικό νόμισμα.

Η κεντρική τράπεζα λοιπόν τότε, δημιουργεί το αντίστοιχο ποσό στο τοπικό νόμισμα για να μπορέσει να εκπληρώσει αυτήν την συναλλαγή. Έτσι είναι φυσικό να δημιουργείται πληθωρισμός, διότι πλέον περισσότερο χρήμα αντιστοιχεί σε λιγότερα προϊόντα, μια που θα πρέπει να λάβει κανείς υπόψιν του και το γεγονώς ότι ένα μεγάλο μέρος της τοπικής παραγωγής αυτών των χωρών εξάγεται.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, το “φάντασμα” του πληθωρισμού ήδη πλανάται πάνω από τις περισσότερες χώρες, “χτυπώντας” όλο και περισσότερο τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα, διότι θα πρέπει να σημειωθεί ότι η αύξηση των τιμών που εισάγει ένας πληθωρισμός, ευνοεί περισσότερο αυτούς που έχουν την μεγαλύτερη και καλύτερα κατανεμημένη περιουσία, δημιουργώντας έτσι ακόμη μεγαλύτερη ανισοκατανομή του πλούτου.

Έτσι τώρα πολλοί άνθρωποι έχουν βγει στους δρόμους, διότι τα μέτρα λιτότητας για τον περιορισμό του χρέους από τη μια και η ακρίβεια στα βασικά προϊόντα διατροφής που δημιουργεί το “τέρας” του πληθωρισμού από την άλλη, σπρώχνουν τους πολίτες αργά αλλά σταθερά στην φτώχεια και στη ανέχεια, ενώ τα αντίστοιχα κράτη τους προς την δίνη του τρίτου παγκοσμίου πολέμου.

Το “τέρας” λοιπόν του πληθωρισμού, που τόσα χρόνια “έτρεφαν” οι διοικούντες με την λανθασμένη οικονομική πολιτική τους, έχει ήδη ξεφύγει από το κλουβί του και εκτιμώ ότι από τα πρώτα και κυριότερα “θύματα” που θα “κατασπαράξει”, θα είναι τελικά αυτά που το δημιούργησαν.

Ο “Καθηγητής Λυκείου”

Εντάξει, το λύσαμε το πρόβλημα..

Όλο αυτό τον τελευταίο καιρό διαβάζω στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης από τους μόνιμα αισιόδοξους, ότι το πρόβλημα για αυτή την οικονομική κρίση που διάγουμε, είναι λέει κατεξοχήν πολιτικό και ότι τελικά θα λυθεί προσεχώς με μια πολιτική απόφαση.

Παλαιότερα δε οι ίδιοι, δεν έβλεπαν καν να υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα στο οικονομικό μας σύστημα και ήταν αρκετά αισιόδοξοι, τόσο για την πορεία της παγκόσμιας οικονομίας όσο και αυτής των χρηματιστηρίων. Τελευταία δε κάποιοι μας λένε να μην “ελπίζουμε” λέει στην καταστροφή, γιατί οι πολιτικοί και το σύστημα τους, δεν πρόκειται να νικηθούν ποτέ.

Διαφωνώ τόσο οριζοντίως όσο και καθέτως. Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, αλλά κατ' εξοχήν πρακτικό και έχει να κάνει με το ποιος θα δουλεύει και ποιος θα κάθεται να “τρώει” αυτά που ο άλλος παράγει δουλεύοντας. Αλλά και ακόμη χειρότερα για το τι θα γίνουν όλα αυτά, που τόσα χρόνια κάποιοι παρήγαγαν και αποταμίευαν για τα γεράματά τους και τώρα πάνε να τους τα “φάνε” αυτοί που τα ίδια χρόνια δανείζονταν, έπιναν και έτρωγαν ζώντας στην πραγματικότητα εις βάρος τους.

Όταν λοιπόν όλοι αυτοί που τόσα χρόνια δούλευαν στις πλεονασματικές χώρες για να πίνουν “εις υγείαν των κορόιδων” και να μεγαλώνουν τις κοιλιές τους οι άλλοι στις ελλειμματικές, συνειδητοποιήσουν ότι έχασαν τα λεφτά τους λόγω κανονικής ή πληθωριστικής χρεοκοπίας καθώς και τα χρόνια τους, τότε η κοινή λογική επιτάσσει ότι θα κλείσουν σιγά σιγά τις “κάνουλες” της παραγωγής προς αυτούς και οι έξυπνοι τωρινοί “κοιλαράδες” των περισσότερων δυτικών κρατών, θα πρέπει να μάθουν τόσο να δουλεύουν περισσότερο, όσο και να αμείβονται λιγότερο. Και αυτό είναι κάτι που εκτιμώ ότι θα “πονέσει” πάρα πολύ.

Τελευταία όμως κάποιοι μας ανακοίνωσαν ότι ήδη το πρόβλημα έχει λυθεί οριστικά και με πολιτική απόφαση. Μόνο που δεν μας είπαν από την αρχή πια ήταν αυτή η λύση και έτσι προσωρινά φάνηκε μάλλον ότι μας το κρατάνε κρυφό για να ας κάνουν έκπληξη. Και ξάφνου ως δια μαγείας, η λύση ανακοινώθηκε από όλα σχεδόν τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης:

Η λύση λοιπόν για μία ακόμη φορά στην οικονομική ιστορία των αγορών, ήταν η απαγόρευση του short selling.

Για άλλη μια φορά λοιπόν βρέθηκαν τα εξιλαστήρια θύματα, οι συνήθεις ύποπτοι για αυτές τις περιπτώσεις short sellers και για μια ακόμη φορά οι “αρμόδιοι” προσπαθούν να μας πείσουν, ότι για το “πτώμα” ευθύνονται τα “όρνεα” και όχι ο “δολοφόνος”.

Η πικρή αλήθεια όμως είναι, ότι για μια ακόμη φορά στοχοποιούνται οι short, διότι είναι αυτοί που με τις short πωλήσεις τους αναδεικνύουν δια μέσου της πτώσης των τιμών, όλα τα υπάρχοντα προβλήματα τόσο σε μια εταιρεία όσο και στο σύστημα συνολικά, προσπαθώντας φυσικά να κερδίσουν χρήματα από την ύπαρξή τους. Αυτός είναι κατά την γνώμη μου και ο βασικός λόγος, για τον οποίο κατηγορούνται και βγαίνουν άμεσα “εκτός νόμου”, για να “κουκουλωθούν” για άλλη μια φορά τα προβλήματα και οι ατέλειες κάτω από το “χαλί”.

Όμως αν το εξετάσει κανείς χωρίς προκαταλήψεις, θα διαπιστώσει ότι οι short πωλήσεις επιτελούν ένα σημαντικό έργο στην αγορά, διότι βοηθούν τόσο στην ομαλότερη εξομάλυνση των τιμών, όσο και στην εμπορευσιμότητα της ίδιας της αγοράς. Έτσι με το να πουλούν κάποιοι μετοχές τις οποίες πρέπει κατόπιν να αγοράσουν, δεν δημιουργούν μόνο πτώση, αλλά και έντονες ανοδικές αντιδράσεις όταν καλύπτουν τις θέσεις τους (Short covering). Ιδίως όταν οι πωλήσεις αποδειχθούν λανθασμένες, τότε προκαλούν μόνο άνοδο.

Έτσι λοιπόν τώρα μπορούμε όλοι να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδια. Ο ένοχος βρέθηκε, οι εχθροί του συστήματος ανακαλύφθηκαν και τιμωρήθηκαν και τώρα οι κυβερνώντες μπορούν να συνεχίσουν απτόητοι το κοινωφελές τους έργο, για το καλό των ίδιων των πολιτών.


Και αν στο κάτω κάτω η απαγόρευση αυτή δεν λύσει το πρόβλημα, έχω να προτείνω στους "αρμόδιους" την ακόμη καλύτερη λύση του να καταργήσουν εντελώς όλες τις πωλήσεις στα χρηματιστήρια και να επιτρέπουν μόνο τις αγορές. Έτσι τα χρηματιστήρια θα ανεβαίνουν συνεχώς "εις τον αιώνα τον άπαντα" και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι, γιατί θα γίνουν πλούσιοι.

Αυτό που δεν έχω καταλάβει ακόμη όμως είναι, γιατί εμένα η όλη αυτή κατάσταση με τους short, μου θυμίζει έντονα την παρακάτω γελοιογραφία από τον ισοβίτη του Αρκά:

Ο “Καθηγητής Λυκείου”