Των Ρωμαίων το “Whatever it takes” το μοντέλο, καταλήγει πάντα σε μπουρδέλο...

Σε έναν πολιτισμό μια κοινωνία ξεκινά πάντα με υπέρτατο αγαθό την ατομική ελευθερία..

για να μεγαλώσει κάποια στιγμή και σε ένα "Big State" να μετασχηματιστεί...

ένα κράτος για το οποίο ο μέγιστος σκοπός του δεν είναι του λαού η ευημερία....

αλλά η δική του η επιβίωση με το “ότι χρειαστεί” και με το “πάση θυσία”...

και με "τον σκοπό να αγιάζει πάντα τα μέσα"...
 

και με αφορμή πάντα κάποια "δύσκολη στιγμή"...

και με το δεδομένο πως κανένα "κεκτημένο και δεδομένο" δεν πρέπει να χαθεί...

 

γιατί σε διαφορετική περίπτωση  η "πλέμπα" θα εξεγερθεί...

 

και μετά κανείς από εμάς δεν πρόκειται ξανά να εκλεγεί... 

 

αρχίζει να παραχαράζει το νόμισμα για να μοιράσει "νέο χρήμα ζεστό" που για όλους είναι αρεστό...

αλλά την ίδια στιγμή αφαιρεί συνεχώς με νόμους και διατάγματα εξουσίες και ελευθερίες από τον ίδιο το λαό...

και μεταφέροντας τες πάντα προς προς την κεντρική εξουσία...

δημιουργεί πάντα στο τέλος μια δικτατορία...

και όλα αυτά πάντα για των ίδιων των πολιτών "το καλό"...

με τον πολίτη όμως να καταλήγει στο τέλος χωρίς να το καταλάβει από "βολεμένος", μαντρωμένος και φυλακισμένος...

και ο ίδιος ο Πολιτισμός του στο τέλος εντελώς κατεστραμμένος...

 

και μετά από πολλά χρόνια από την ίδια την "Ιστορία" εντελώς ξεχασμένος...
  

Παρακμή σημαίνει συνεχόμενη κατηφόρα μέχρι την τελική καταστροφή...

Η πικρή Ιστορική αλήθεια της νέας αυτής εποχής...

Κι όμως όσο περίεργο και να φανεί...
 
από εδώ και πέρα και μέχρι ο πολιτισμός εντελώς να αφανιστεί...
 
κάθε επόμενη κρίση θα κάνει την προηγούμενη να μοιάζει με “παιδική εκδρομή”...
    

Πατριώτες όλοι αυτοί θα σώσουν τον πολιτισμό μας;;;

Κυριάκο κόψε μια επιταγή
 με τα λεφτά των Γερμανών και Ρίχτοοοο!!!...

Αυτή η αλήθεια δεν είναι μόνο πικρή...

αλλά και μεγάλη και χοντρή...

Τελευταία έχω αποτρελαθεί εντελώς όχι από την καραντίνα...
   
αλλά κυρίως από αυτά που διαβάζω παντού σχεδόν σε όλο το internet...
 
ειδήσεις ή μη, απόψεις ή μη, αλλά και στα διάφορα sites οικονομικής φύσεως ή μη...

όχι ότι αυτό δεν γινόταν και παλιά, αλλά η μόνη διαφορά...

είναι πως τώρα όλοι(ακόμη και εγώ) παραδέχονται πως τα πράγματα είναι πια σοβαρά..

και δεν μιλάω μόνο για τους πολιτικούς για τους οποίους ο Μαρκ Τουέιν κάποτε είχε πει πως:  

“ή είναι πανέξυπνοι και μας δουλεύουν...

ή εντελώς ηλίθιοι και μιλάνε σοβαρά”...

και για τους οποίους έχω από καιρό συνειδητοποιήσει πως τελικά όντως μιλάνε σοβαρά...
 
αλλά για όλους αυτούς τους “ειδικούς” οικονομολόγους ή μη και με μόνιμη στήλη ή μη...

η οποίοι όχι απλά δεν ξέρουν “που πάνε τα τέσσερα” από οικονομικής ή Ιστορικής άποψης ή μη...

αλλά είναι τόσο σχετικοί με την πραγματικότητα και την οικονομική...

όσο είμαι εγώ πχ με την πυρηνική φυσική...

έτσι μιλάνε συνεχώς για την επανεκκίνηση της οικονομίας...

αλλά δεν ξέρουν καν πως δουλεύει πραγματικά μια οικονομία...  

μιλάνε συνεχώς για ρευστότητα και δεν καταλαβαίνουν πως ουσιαστικά αναφέρονται σε δανεικά από κάλπικα λεφτά...
   
δεν ξέρουν την τύφλα τους από έννοιες όπως χρήμα, ανάπτυξη, παραγωγικότητα κτλ...  

που πιστεύουν στο "τζάμπα γεύμα" και την θαυματουργή εκτύπωση από την τράπεζα την κεντρική...  

και νομίζουν πως η οικονομία βασίζεται πάνω στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή ...

που μιλάνε για αλληλεγγύη και ουσιαστικά ζητάνε από κάποιον να δώσει πχ στον συνεταίρο του ...

τις αποταμιεύσεις του του για να τις φάει αυτός στα ποτά και στις πουτάνες...

που πιστεύουν ότι ο κρατικός παρεμβατισμός στην οικονομία δίνει λέει λύσεις και όχι ότι δημιουργεί άλλα χειρότερα προβλήματα...

και..και..και..και..και..και και θα μπορούσα να γράφω όχι μέχρι το Πάσχα...

αλλά έως την δευτέρα παρουσία...  

που ο καλύτερος από όλους αυτούς μπορεί να βρίσκει περίπου ποιο θα είναι το αποτέλεσμα...

αλλά ξεκινώντας από την το ότι :”Όλα είναι στημένα από την Εβραιομασονική λέσχη του Μπίλντερμπεργκ" ή και δεν ξέρω εγώ τι άλλο...

Λοιπόν επειδή πιστεύω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχεια...

παρακαλώ, προσκαλώ ή ακόμη και προκαλώ τον οποιονδήποτε...

να μου υποδείξει που κάνω εγώ λάθος σε όλα αυτά που λέω και που υποστηρίζω...

ή να μου υποδείξει κάποιον συγκεκριμένα με ένα συγκεκριμένο άρθρο του...

που να είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα ή την αλήθεια απ΄ ότι είμαι εγώ...

και εγώ δεσμεύομαι ότι θα απαντήσω είτε σε αυτόν είτε σε εκείνον που το γράφει...

(αν και είμαι σίγουρος ότι εκείνος δεν θα μπει καν στον κόπο να μου απαντήσει!!!)

για να αλλάξουμε λίγο μορφή του blog γιατί με τους χρησμούς έχω πια βαρεθεί...

ΥΓ: Παρακαλώ όχι απόψεις πολιτικών...

γιατί θα είναι σαν να κλέβω εκκλησία...
 
εκτός αν θέλετε να σπάσουμε πλάκα...
 

Την πρώτη φορά η Ιστορία (ξε)γελά και την δεύτερη χτυπά...

Η πικρή αλήθεια αυτής της κρίσης:

Δυστυχώς ο Μαρξ δεν έχει πει τίποτε σωστό...

Τελικά ο Μαρξ ακόμη και εκεί είχε εντελώς μπερδευτεί...

και σύντομα για άλλη μια φορά θα αποδειχθεί...

πως η “Ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως φάρσα...

και την δεύτερη ως τραγωδία”...

   

Σε μια παρακμή αυτοί που κερδίζουν πάντα στο τέλος είναι οι Βάρβαροι...

Η πικρή αλήθεια αυτής της κρίσης:

“Όταν καταρρέει ένας πολιτισμός, νόμισμα γίνεται πάντα ο χρυσός...”

Όταν δεν θα βρίσκουνε παπά για να τους θάψει όλους τους...
 
τότε όλοι αυτοί που είχαν για χρόνια γελοιοποιηθεί...

και ως μικρόβια, έντομα, κοριοί, ψώνια αλλά και Βάρβαροι είχαν χαρακτηρισθεί...

θα έρθουν για να πάρουν τους κώλους τους...
   

Ο επόμενος λιμός θα είναι πολύ πιο θανατηφόρος λοιμός...

Η πικρή αλήθεια αυτής της κρίσης:

"Οι μέρες της αφθονίας μας είναι πια μετρημένες..."

Και όμως ο μεγάλος κίνδυνος για όλο το Δυτικό πολιτισμό...

δεν βρίσκεται στο θάνατο από κοροναϊό...

αλλά στο θάνατο από υποσιτισμό...

Όταν το κράτος παρεμβαίνει για να λύσει ένα πρόβλημα, συνήθως το πρόβλημα γίνεται μεγαλύτερο...

Η πικρή αλήθεια αυτής της κρίσης:

“Όσοι θυσιάζουν στοιχειώδεις ελευθερίες για λίγη ασφάλεια...

 δεν αξίζουν ούτε ελευθερία ούτε ασφάλεια...”

Benjamin Franklin

Όταν μια κοινωνία στο σύνολό της αποδεχθεί ως αναγκαίο τον κρατικό προστατευτισμό και τον πατερναλισμό...

το κράτος αρχίζει πραγματικά να πιστεύει πως είναι παντοδύναμο και σοφό...

και τότε αρχίζει να αποφασίζει αυτό τι είναι για τον κάθε πολίτη σωστό...

ο πολίτης αρχίζει να συμπεριφέρεται πια σαν ένα ον άβουλο και κουτό...

η κρατική παρέμβαση όμως αντί να λύνει ένα πρόβλημα σχεδόν πάντα δημιουργεί ένα άλλο πολύ πιο σοβαρό και οδυνηρό...

και τότε η κοινωνία περνά σιγά σιγά από την δημοκρατία στο φασισμό...

μέχρι το ίδιο το κράτος και η κοινωνία να καταρρεύσουν και να πάρουν μαζί τους και τον πολιτισμό...

και όλα αυτά πάντα για το δικό της(μας) το καλό...